Artikelen

De zwerver en de junk, dat zijn wij

Geschreven door Ronald Jan

Menigeen beoordeelt de Occupy-beweging negatief over het feit dat er vooral zwervers, junks en werkelozen rond de tenten hangen. Maar kunnen we daar wel over oordelen? De vraag is eerder, hoe ontstaan deze (voorlopig) buiten-het-systeem-bestaanden?

Zou het misschien te maken kunnen hebben met de vraag hoe de maatschappij is georganiseerd? Zou de vijandige en competitieve samenleving – die het bestaan van iets pas erkent als het een geldwaarde heeft – daarmee te maken kunnen hebben?

Of is de persoon zélf daarvoor verantwoordelijk? Of allebei? Het antwoord op deze vraag hangt af van de gebezigde mens- en levensvisie. De traditionele liberalen bijvoorbeeld vinden dat iedereen zelf verantwoordelijk is: ‘Of je nu succes hebt of niet … het ligt helemaal aan jou!’ Dus het individu staat voorop en ‘de context waarin’ – de samenleving – is van minder belang, want als je het wil, dan kan het.

Vaak wordt er dan verwezen naar de natuur en wordt ‘survival of the fittest’ genoemd (een graag gebruikte term van het kapitalisme.) Gelukkig is deze darwinistische kijk op de natuur op de achtergrond geraakt en is men erachter gekomen dat juist ook de natuur is gebaseerd op samenwerking. Dus niet alleen in het plantenrijk, maar ook in het dierenrijk. Dus waartoe is de mensheid dan wel niet in staat?

Is de zin van het leven zoveel mogelijk materie verzamelen? Heeft degene met de meeste spullen gewonnen? Gaat het om status en macht? Of gaat het misschien wel om geestelijk groeien en om dienstbaarheid aan elkaar?

Jarenlang heb ik rond de Zeedijk in Amsterdam gewoond en heb ik met vele zwervers en junks gesproken, soms urenlang. Iedere keer was er een rode draad te bespeuren. Het zijn bijzondere en unieke verhalen, maar wel vaak te herleiden tot een drama (vaak meerdere) in hun jeugd, als incest, vroege dood ouders, agressieve (stief)vader, halfcriminele buurt …

Daarbij viel op dat het vaak gevoelige mensen zijn. Door deze gevoeligheid kwamen de onrechtvaardigheden extra hard binnen. Vooral toen ze jong waren, waren niet de júiste hulpverleners op het júiste moment aanwezig om hen aan de hand te nemen. Velen van hen waren ook buitenzintuiglijk goed ontwikkeld, waardoor zij nog meer konden zien of horen dan de meesten van ons.

Sterker, ze hadden vaak door wat er wérkelijk bedoeld werd – maar dan tegengesteld gecommuniceerd – waardoor ze nog meer van streek raakten. Wat dan, als er geen goede begeleiding is? Hoop en gevoel van vooruitgang maken plaats voor grote teleurstelling en verdriet. Een vluchtwereld wordt dan begrijpelijk.

Denk maar aan een willekeurige supergevoelige kunstenaar die nu zeer succesvol is. Wat als hij/zij niet op het juiste moment de goede begeleiding had gehad? Hoeveel geniën zijn er onderweg wel niet gestruikeld? Hoeveel boeken (en films) zijn daar niet aan besteed? En als we het gelezen hebben, zijn we geraakt en kunnen we begrip opbrengen voor het drama.

En laten we eerlijk zijn: ook bij ons zijn niet alle dingen gegaan zoals we wilden of dachten. We moeten wellicht erkennen, dat we hier en daar (veel) geluk hebben gehad. En we beseffen nu veel beter dan de 20-jarige van destijds dat de kans om ‘niet uit de verf te komen’ eigenlijk best groot is.

Maar als we dan een anonieme zwerver of junk zien, ligt het oordeel vaak klaar. Maar ik kan je verzekeren: als je hun levensverhalen kent, dan krijgt meer dan 95% van hen je volledige sympathie en liefde! (Slechts in een paar procent van de gevallen is er sprake van een zeer gecompliceerd en moeilijk karakter, die voor een groot deel op de persoon zelf is terug te brengen.)

De mondiale cijfers van ‘drop outs’ zijn bekend en schrikbarend: 100.000 mensen sterven er per dag van de honger! Zijn dat losers, of slachtoffers van het onrechtvaardige systeem? 2% van de volwassenen bezitten 50% van alle bezittingen in de wereld. Zijn de andere 98% losers? Of klopt er iets niet in de verdeling en hoe we het geregeld hebben? Meer dan 50% van de volwassenen  bezitten slechts 1% van de bezittingen. Moet ik nog verder gaan?

Dus de leus van Occupy (99%) is zo gek nog niet. De 1% wordt steeds rijker en verdeelt alles onder elkaar, en aan de onderkant van de piramide valt een andere 1% er af: verstotenen van een zeer onrechtvaardig en onmenselijk systeem! Een betere en toepasselijkere vertegenwoordiging kan Occupy zich eigenlijk niet wensen. De junk en de zwerver, dat zijn wij. Zij staan symbool voor de 99%.

 

Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

5 reacties

  • Hoewel er niemand reageerd doe ik het wel. We leven in een trieste wereld en het verhaal hierboven is ook nog eens 100% waar. Ik ben er ook al bijna in verstrikt geraakt en zie geen uitwegen. Al dat gelul over zorg welzijn en maatschappelijk werk is een pot met onzin. Ik ben de wereld meer dan zat zoals het gaat.Velen zullen binnenkort ook gaan ondervinden hoe het is. Wacht maar af. Overal hangen camera’s alles wordt gezien en daarmee is Orson Welles een feit. Alleen zijn het geen aliens maar moord de mens zijn eigen soort goedkoop uit. Zonder eten kan je niet leven en het erge is het sterven duurt ook nog eens ernstig lang. Wat een zieke wereld leven we in. Een en al ego en regels die worden opgelegd door een stel debielen.

  • als wij een dakloze op straat zien proberen we er langs te kijiken, omdat we de confrontatie niet aan kunnen. We sussen ons geweten dan met: daar is het leger des heils toch voor, of we hebben toch een sociale dienst en allerlei hulp verleners en organisaties . Wat goed zou zijn in deze om ons af te vragen is: waarom werken die systemen en organisaties dan niet naar behoren en tenslotte: ook met de mentaliteit van de ver van mijn bed show komen we geen stap verder naar een werkelijke oplossing voor deze schrijnende toestanden.

  • Prima artikel. Ik mis er iets in en dat noem ik nu.

    Wat we wèl kunnen, is de ziel-dialoog toelaten in de beslissingen die we nemen.

    Dus als er iemand tussen zit die CHECKT
    *of het plan goed is
    *of het moment goed is
    en beide keren JA krijgt
    dient hij ook nog te checken, of de MANIER passend is – en krijgt dan een NEE
    *omdat het voorgeschoteld beeld niet strookt met de persoon voor de buis (check)
    *omdat Occupy een sfeer ademt van VECHTEN TEGEN (check)

    ..en dat werkt niet want je dient te strijden VOOR wat je wilt

    Meer is er niet wat mij betreft. Hiermee ga ik in op de eerste regel, “Menigeen beoordeelt de Occupy-beweging negatief over het feit dat er vooral zwervers, junks en werkelozen rond de tenten hangen.”

    Overigens mijn sympathie voor het artikel – ik vind het echter los staan van het doel en de aanpak rond Occupy want dat heeft een groot verbeterpunt.
    Dat borrelde reeds in mij op toen ik er was (en dan is het te laat, want krijg dan de mensen nog maar eens mee) en kreeg het ook nog eens van Olof op een zondagmorgen voor zn workshop te horen. Ik was het al weer vergeten en hij maakte het erg duidelijk.

  • Ik haat de wereld waarin we leven. Onmenselijk Hoe de meerderheid zo zelfzuchtig is en zo neerkijkt op zwervers. Zelf sta ik in mijn leven op het punt dat mijn geest het bijna niet meer aan kan. De afgelopen 5 jaar ben ik veel bezig geweest met psychologen en psychiaters. Er zijn weinig van hun die weten waar ze het over hebben. De hulpsystemen in het westen falen.

Reageren