Artikelen

Occupy is meer dan een noodkreet

Geschreven door Ronald Jan

Occupy is veel meer dan een noodkreet. De opkomende zienswijze is vooral energie, maar heeft nog geen vorm.

Donderdag 3 november 2011 in de Volkskrant bij de rubriek ‘GEACHTE REDACTIE’ een ingezonden brief van Hello Aquarius. Het werd de ‘Brief van de Dag’.

Occupy is veel meer dan een noodkreet

“Iedere keer weer lees je in de media dat de ‘Occupy-beweging’ een gebrek aan richting, duidelijkheid en/of oplossing wordt verweten. Dat is begrijpelijk, want velen hebben nog niet door wat er wérkelijk aan de hand is. Het heeft niet door dat Occupy een uiting is van een groep die de waarden en normen van een nieuw tijdperk belichamen. Wat we nu dus zien is een clash tussen twee verschillende zienswijzen. De ene zienswijze is echter zwaar verouderd en de ander is in opkomst. De verouderde is ‘alleen’ nog maar vorm (bestaande structuren), maar er zit geen energie meer achter en daarom werkt het niet meer . De opkomende zienswijze is vooral energie, maar heeft nog geen vorm. Het gaat dus om een geheel andere manier van denken. Je kunt ‘onmogelijk de problemen oplossen met dezelfde manier van denken die de problemen hebben veroorzaakt’, zei Einstein. Het is logisch dat het oude tijdperk het opkomende nieuwe nog niet begrijpt. De wereld heeft daarom – in de kern – niet een financiële, maar een existentiële crisis.”

Ronald Jan Heijn

Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

6 reacties

  • Wereldcrisis niet financieel, maar existentieel van aard.

    Ronald Jan Heijn slaat de spijker op de kop met zijn constatering dat de wereld niet een financiële, maar een existentiële crisis heeft. Een bestaanscrisis die het leven in al zijn facetten (materieel zowel als immaterieel) ernstig bedreigd, dus ons (voort-)bestaan in de waagschaal stelt.
    Om dit alomvattende gevaar gezamenlijk het hoofd te bieden, niet alleen in ons eigen belang maar met name in dat van onze eerste zorg: “Ons nageslacht”, zullen wij ons (als mensheid) dan ook moeten beraden over een mondiaal beleid op existentiële grondslag.
    Voor dat mondiale beraad leent zich de VN en voor de existentiële beleidsgrondslag de gedachte van de aarde als een levend organisme. Een levende totaliteit die ondanks haar hoge leeftijd nog steeds niet heeft ingeboet aan levenskracht en daarmee aan het (voort-)brengen van nieuw leven. Kortom, een giga-moeder waar de mens niet boven staat – als ware hij de schepper ervan – maar een onlosmakelijk deeltje van is, gelijk elke cel in ons eigen lichaam.
    Het instandhouden van die organische eenheid, ook wel adequaat beheer of goed rentmeesterschap genoemd, is begrijpelijkerwijs de gezamenlijke verantwoordelijkheid van ons allemaal – als mensheid – en vraagt zodoende om een mondiale aanpak. Voor wie daar oog voor heeft, is de mogelijkheid daartoe levensgroot aanwezig.
    Mocht namelijk het ‘moeder aarde idee’ wetenschappelijk onderbouwd kunnen worden, dan ligt het in de lijn der verwachting dat de politiek het op zeker moment wereldwijd zal aanvaarden als alomvattende grondslag van het beleid, dus als bruikbaar alternatief voor de gangbare financiële. Een redelijk alternatief, omdat het naadloos aansluit bij onze mondialiserende tijdgeest, die (als geest) niet te kapitaliseren is en ongemerkt (de geest eigen) verwijst naar mondiale eenheid. Deze zal begrijpelijkerwijs het einde betekenen van de verdeeldheid zaaiende religieuze en ideologische beleidsgrondslagen, zonder afbreuk te doen aan de intrinsieke waarde van welke religie en ideologie dan ook. Alleen als overkoepelende beleidsgrondslag schieten zij stuk voor stuk tekort om de wereldcrisis het hoofd te bieden, beleidsmatig gesproken.
    Kortom, het ligt in de lijn der verwachting dat de wetenschappelijke onderbouwing van het ‘moeder aarde idee’, uiteindelijk zijn leiden tot de afschaffing van zowel het dictatoriale parlementaire (wie regeert dicteert) als het dictatoriale monetaire (wie betaalt bepaalt) systeem, ten gunste van een alomvattend democratisch bestel. Een mondiaal eenheidsbestel dat niemand tekort doet en zodoende geen bedreiging vormt voor welke levens- en/of wereldbeschouwelijke overtuiging dan ook. Met als resultaat dat het geen angst maar enkel vertrouwen inboezemt, wat toch de voorwaarde is voor de totstandkoming van een vruchtbaar beleid.
    Het is dit vertrouwen dat de weg vrijmaakt voor bovengenoemd hoopgevend VN-beraad, ter verwerkelijking van een mondiaal (vredes-)beleid onder VN-vlag. Daarvoor zal onze volkerenorganisatie wel eerst omgebouwd moet worden van een organisatie van regeringen, die primair hun eigen of nationale belangen nastreven, tot een mondiaal beleidsorgaan met bovennationale bevoegdheden, dat primair staat voor het mondiaal of algemeen belang. Voor die broodnodige ombouw leent zich het slapende artikel 109 van het Handvest, dat spreekt van een algemene conferentie van lidstaten met als doel de herziening van het Handvest. Het tot leven roepen van dit artikel is ‘dé’ kans voor de slaapzak-activisten van de wereldomvattende Occupy-beweging, om hun ongrijpbare ideële beweging dé richting te geven die leidt naar de beoogde eerlijke wereld. De mondiale samenleving die niet langer wordt voortgedreven door gekunstelde financiële en partijpolitieke krachten, maar drijft op de alomvattende democratische kracht van ‘power to the people’.
    Daarvoor zal enkel het Handvest herzien moeten worden. Daarbij moet allereerst gedacht worden aan de opheffing van de dictatoriale (vetorecht) Veiligheidsraad, met de gelijktijdige overheveling van zijn primaire taak (de handhaving van de internationale vrede en veiligheid) naar de Algemene Vergadering. Daardoor kan dit orgaan zich ontwikkelen van een ongeloofwaardig mondiaal praatcollege tot een gezaghebbend wereldforum. Een mondiale werkgroep deskundigen van diverse pluimage, die naast hun intellect begiftigd zijn met een feilloos gevoel voor rechtvaardigheid en daarmee voor het algemeen belang. Daardoor zijn zij in staat om – op basis van de alom onderschreven mensenrechten en onze fenomenale know how op elk terrein – met elkaar een mondiaal lange termijn beleid uit te stippelen waarmee de wereldproblemen en de daarmee gepaard gaande schrijnende onrechtvaardigheden effectief en duurzaam bestreden kunnen worden.
    De democratie in optima forma, waarvan de mondiale rechtsstaat de keerzijde is. Met elkaar vormen zij de twee zijden van de ware democratische rechtsorde. De wereldorde die te beschouwen is als de beleidsmatige vertaling van ‘het gemeenschappelijk door alle volkeren en alle naties te bereiken ideaal’, zoals wij ons dat ten doel hebben gesteld bij de proclamatie van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens op 10 december 1948, als reactie op de gruwelen van WO-II.

  • Mooi hoor die reactie van Ronald Jan Heijn en blij dat hij nog leeft, want ik heb al heel lang niets meer van hem gehoord.
    Ben zelf te oud en de dagen te zat als gevolg van een bijna levenlange, ongeneeslijke depressie inclusief de daaraan verbonden lichamelijke problemen, om zelf nog mee te kunnen doen met de Occupy beweging, maar ben heel blij met hun acties omdat het, na de mislukking van de het rapport van de Club van Rome wegens gebrek aan medewerking van de uiterst kortzichtige dames en heren politici, waarin inmiddels nog maar nauwelijks verbetering is opgetreden, de enige mogelijkheid is om het tij nog te keren, al twijfel ik eraan of dat nog op tijd komt.
    De lezer wens ik alle mogelijke sterkte bij het oplossen van de stortvloed aan problemen die de wereld de komende 25 jaar te wachten staan.

    doordrammer@xs4all.nl

  • Van Beursplein naar Binnenhof.

    Hoewel er geen gebrek is aan voedingsbodem, de roep om fundamentele veranderingen zwelt immers met de dag aan, lukt het de Occupy-beweging niet daar vruchtbaar gebruik van te maken. Om daarin verandering te brengen zullen de Occupy’ers hun bivak moeten verplaatsen van Het Beursplein naar Het Binnenhof. In wezen is de crisis namelijk niet van financiële maar van existentiële aard, dus bedreigd ze alle(!) facetten van ons (voort)bestaan. En daar waakt niet de Amsterdamse beurs maar politiek Den Haag over.

  • Occupiers aller landen verenigt u.

    Om tot het beoogde resultaat te komen, de eerlijke wereld, zullen de Occupiers aller landen zich moeten verenigen en gezamenlijk moeten optrekken naar het VN-gebouw in New York. Want alleen dáár kan de mondiale onvrede, waar de Occupy-beweging de expressie van is, getransformeerd worden tot vrede. Daarvoor zal de protestbeweging de 193 VN-leden moeten overtuigen van het feit dat voor het beteugelen van de wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande schrijnende onrecht, de VN hervormd moet worden van een organisatie van regeringen tot een mondiaal beleidsorgaan met bovennationale bevoegdheden.
    Daarbij moet allereerst worden gedacht aan de opheffing van de dictatoriale (vetorecht) Veiligheidsraad, met de gelijktijdige overheveling van zijn primaire taak (de handhaving van de internationale vrede en veiligheid) naar de Algemene Vergadering. Daardoor kan dit orgaan zich ontwikkelen van een ongeloofwaardig mondiaal praatcollege tot een gezaghebbend wereldforum. Een groep volbloed wereldburgers van diverse pluimage die – op basis van de alom onderschreven mensenrechten en onze fenomenale knowhow op elk terrein – met elkaar een mondiaal lange termijn beleid van de grond weten te tillen, waarmee de wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande schrijnende onrecht effectief bestreden kunnen worden.
    De democratie in optima forma, die te beschouwen is als de beleidsmatige vertaling van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Het ideële doel zoals dat ook spreekt uit zowel het joodse, christelijke en islamitische hiernamaals als de socialistische heilstaat.

  • Occupy-VN.

    Om te voorkomen dat de Occupy-beweging doodbloed en haar doel – de eerlijke wereld – verdamt, zullen de Occupiers aller landen moeten besluiten gezamenlijk op te trekken naar het VN-gebouw in New York. Occupy-Nederland zou daartoe het voortouw kunnen nemen, vanuit de overtuiging dat de mondiaal heersende onvrede, waar de grensoverschrijdende Occupy-beweging de uiting van is, alleen door onze volkerenorganisatie omgebogen kan worden naar vrede. Daarvoor zullen alle(!) Occupiers met elkaar de 193 VN-leden in New York duidelijk moeten maken dat voor het beteugelen van de wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande schrijnende onrecht, de organisatiestructuur van de VN – die debet is aan de onwerkbare mondiale machtsverhoudingen – fundamenteel hervormd moet worden. Artikel 109 van het Handvest opent hiertoe uitdrukkelijk de mogelijkheid, doordat het spreekt over een algemene conferentie van lidstaten met als doel de herziening van het Handvest.
    Wat de broodnodige hervorming betreft moet allereerst worden gedacht aan de opheffing van de dictatoriale (vetorecht) Veiligheidsraad, met de gelijktijdige overheveling van zijn primaire taak (de handhaving van de internationale vrede en veiligheid) naar de Algemene Vergadering. Daardoor kan dit orgaan zich ontwikkelen van een ongeloofwaardig mondiaal praatcollege tot een gezaghebbend wereldforum. Een mondiaal beleidsorgaan met bovennationale bevoegdheden, bestaande uit een groep volbloed wereldburgers van diverse pluimage, die primair staan voor het algemeen of mondiaal belang. Lieden die – op basis van de alom onderschreven mensenrechten en onze fenomenale knowhow op elk terrein – met elkaar een mondiaal lange termijn beleid van de grond weten te tillen, waarmee de wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande schrijnende onrecht effectief bestreden kunnen worden.
    De democratie in optima forma, die te beschouwen is als de beleidsmatige vertaling van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Het ideële doel zoals dat ook spreekt uit zowel het joodse, christelijke en islamitische hiernamaals als de socialistische heilstaat.

  • Vredesjaar 2012.

    Het is zonder meer waar dat het aanzetten van de geldpersen en het maken van nog meer schulden om de schuldencrisis te bestrijden alleen wat meer tijd oplevert, maar geen oplossing brengt. De beoogde betere wereld brengt dat beleid in ieder geval niet dichterbij.
    Daarvoor zullen we oog moeten krijgen voor de tijd waarin wij leven en de mogelijkheden die deze voor ons – ‘als mensheid’ – in petto heeft. Aangezien wij met z’n allen vorm geven aan de tijd zal het ons allereerst duidelijk moeten worden waar het in onze tijd om draait, alvorens daar grip op te kunnen krijgen.
    Wat dat eerste betreft kan er zo langzamerhand geen misverstand meer over bestaan dat onze tijd draait om de mensenrechten. Dat blijkt onder andere uit het feit, dat het schenden van die universele rechten wereldwijd heftige reacties oproept. Sprekende voorbeelden daarvan waren in 2011 de Arabische Lente, de Spaanse 15-meibeweging of Movimiento 15-M van de Indignados en niet te vergeten de wereldomvattende Occupy-beweging.
    Het afgelopen jaar kan dan ook gekarakteriseerd worden als een jaar van bewustwording van de tijdgeest en het daarbij horende mensenrechten- of vredesideaal. In 2012 zou die bewustwording in klinkende munt omgezet kunnen worden, omdat ongemerkt steeds meer mensen aangestoken worden door de tijdgeest, waardoor de druk tot politieke vertaling van het mensenrechten- of vredesideaal met de dag toeneemt. Mede dankzij de wereldomvattende communicatiemedia zal die druk op zeker moment een kritische grens bereiken, waardoor het beleid er wel gehoor aan zal moeten geven. In een democratie bepaalt de meerderheid immers het beleid!
    Een radicale koerswijziging staat ons dan ook te wachten, waardoor niet langer het dictatoriale primaat van de economie (wie betaalt bepaalt) bepalend is voor de koers van het beleid, maar het democratische primaat van de rechten van de mens. De rechten die niet te koop of beursgenoteerd zijn, maar ‘om niet’ bestaan en begrijpelijkerwijs op dito wijze maatschappelijk vertaald dienen te worden. De vertaling die automatisch het ‘gemeenschappelijk door alle volkeren en alle naties te bereiken (vredes-)ideaal’, zoals vermeld in de preambule van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, in het vizier brengt. Het wenkend perspectief dat op een gegeven moment niet langer verduisterd zal worden door kortzichtige nationale en partijpolitieke belangen en die van de (wapen-)industrie.
    Het zit er dan ook dik in dat in 2012 de wereld van gedaante zal veranderen, dus omgevormd zal worden van een internationale statenanarchie waarin het recht van de sterkste koning kraait in een mondiale rechtsstaat onder VN-vlag. Daarvoor zal onze volkerenorganisatie wel eerst omgebouwd moeten worden van een organisatie van regeringen die primair het nationaal belang vooropstellen, tot een mondiaal beleidsorgaan met bovennationale bevoegdheden die primair staat voor het algemeen of mondaal belang. Geen onmogelijke opgave, omdat artikel 109 van het VN-Handvest daar uitdrukkelijk de mogelijkheid toe biedt. Door het benutten daarvan zal de wereld langzaam maar zeker veranderen in een wereldomvattende democratie onder auspiciën van de VN. Een wereldgemeenschap in de ware zin van het woord, die op basis van de alom onderschreven mensenrechten en onze fenomenale know how op elk gebied een gezamenlijk gedragen wereldbeleid van de grond weet te tillen waarmee de wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande onrecht adequaat aangepakt kunnen worden.
    Een duurzaam mondiaal beleid, waar niet alleen onze generatie maar met name ons nageslacht, toch onze eerste zorg!, de vruchten van plukken zal. Dankzij die onstuitbare maatschappelijke ontwikkeling zullen wij ons in 2012 gelukkig geen zorgen meer hoeven maken over gebrek aan werkgelegenheid en de daaruit voortvloeiende maatschappelijke onrust. Tot in lengte van dagen zal er immers werk genoeg zijn om in VN-verband de wereld(-winkel) met elkaar draaiende te houden! Elke dag weer.

Reageren