Artikelen

Afscheid van de Donkere Middeleeuwen

Geschreven door Ronald Jan

Alles wijst op het instorten van de oude bolwerken. We treden een nieuw tijdperk binnen.

Een van de bekende kenmerken dat we aan het einde van een tijdperk zitten, is het feit dat veel van de oplossingen die gekozen worden nooit echte oplossingen zijn. Sterker, vaak raakt de echte oplossing steeds verder uit zicht.

De medische wereld is als een goede metafoor te gebruiken: het medicijn heeft vaak zoveel bijwerkingen dat deze het oorspronkelijke probleem overwoekeren. En de oorspronkelijke kwaal – waarvoor het medicijn bedoeld was – is vaak nog niet verholpen. Die kans is groot, want door alleen het lichaam te bekijken wordt het grootste gedeelte buiten beschouwing gelaten. De mens is namelijk veel meer dan zijn lichaam, het is bewustzijn.

Hetzelfde principe geldt voor alle andere grote problemen in de wereld. Zo ook de economische crisis. Zolang het algemeen belang, rechtvaardigheid, liefde & respect voor medemens & natuur niet het uitgangspunt is, zullen de zogenaamde (deel)oplossingen altijd tekort schieten. Vroeger kwam men ermee weg en viel het niet zo op, maar omdat we tegenwoordig letterlijk ervaren ‘dat alles met alles te maken heeft’, heeft een oplossing – die slechts een deel dient – ogenblikkelijk repercussies voor het geheel.

Maar wat is ‘het geheel’? Wat is het algemeen belang? Dit zijn vragen die alleen beantwoord kunnen worden als men een visie heeft op de mensheid en het leven. Huidige politeke partijen en organisaties kunnen gedijen omdat zo’n visie ontbreekt. Doordat de werkelijkheid zo klein wordt voorgespiegeld, kan men eigenlijk alleen maar kiezen tussen twee kwaden (van beperktheid).

Daarom heeft de wereld eigenlijk geen politiek, economisch, logistiek of sociaal probleemhet heeft een bewustzijnsprobleem: we denken veel te klein. We zijn nog steeds Platte Aarde denkers. Het is daarom een existentiële crisis: we weten de antwoorden niet op belangrijke levensvragen.

De denkfout begint bij onze visie op leven en dood. We hebben deze twee begrippen gescheiden en daarmee nemen we meteen de verkeerde afslag. We zitten op de weg van afgescheidenheid. Afgescheiden van elkaar (we zijn ons niet bewust dat we allen verbonden zijn), afgescheiden van de natuur (we beseffen niet dat we verbonden zijn aan aarde, mineralen-, planten- en dierenrijk), afgescheiden van ons verleden (we weten onze werkelijke herkomst niet), afgescheiden van onze lessen door de eeuwen heen (we hebben zelf al duizenden eerdere levens gehad, maar weten het niet) en afgescheiden van onze toekomst (we weten het doel van de mensheid en van het leven niet).

Het zal je maar gezegd worden, want dat is nogal wat. Het klinkt negatief, want het suggereert dat we ons heel veel niet bewust zijn. En dat is ook zo, maar de onderliggende boodschap is heel positief. Want we leiden aan een – zeg maar – minderwaardigheidscomplex. We onderschatten onszelf op een magistrale manier. We zijn veel meer dan we denken. We komen van ver en eindelijk staan we voor de drempel om ons grote belofte in te lossen!

Het wordt tijd dat we gaan leven volgens wie we werkelijk zijn en onze verantwoordelijkheid gaan nemen. Meesters door de eeuwen heen hebben het ons al velen malen uitgelegd: we zijn goddelijke wezens, onderweg in een geestelijke evolutie, op weg naar een hoger mens-zijn. We zijn onderdeel van een grote Kosmische menselijke familie. We zijn allemaal manifestaties van hetzelfde bewustzijn. Op elke planeet is menselijk leven, alleen op Aarde is een fysieke levensvorm.

We laten het Vissentijdperk achter ons en komen het Watermantijdperk binnen. De huidige existentiële crisis is bijna minutieus voorspeld, het oude bolwerk is aan het neerstorten. In deze overgangsfase zal duidelijk worden wat we achter ons moeten laten en waar we op voort moeten borduren. Want de zaadjes voor ‘de nieuwe mens en maatschappij’ zijn er natuurlijk al.

In het Watermantijdperk zullen we gaan ervaren – en zelfs wetenschappelijk bewijzen – dat we bewustzijn zijn. En zullen we uiteindelijk niet meer ‘geloven’, maar echt ‘weten’ wat de zin van het leven is en hoe het hogere is samengesteld. Dan is het niet moeilijk meer om te begrijpen dat het paradijs op Aarde – zoals is voorspeld – een werkelijkheid zal worden, aangezien alle menselijke handelingen in dienst zullen staan van het (liefdevolle) algemeen belang. Dan zullen eindelijk de donkere Middeleeuwen van Afgescheidenheid geschiedenis zijn.

Ronald Jan Heijn 

Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

Reageren