Artikelen

Bij welke gedachten staan we stil?

Geschreven door Ronald Jan

Herdenken heeft niet alleen te maken met je persoonlijke ervaringen, maar vooral ook met je levensvisie.

Rondom de 4-mei-viering komt de laatste jaren de vraag naar voren: wie moeten we nu gedenken? Voor sommigen vooral alléén de slachtoffers, voor anderen mogen ook de daders uit WO II erbij. Of moet het nóg ‘breder’ worden getrokken: ook de huidige oorlogsslachtoffers en –daders? Gedenken is goed, hoor je vaak zeggen, want ‘zoiets mag nooit meer gebeuren!’ Maar … doen we daar dan ook iets mee of zijn het alleen maar woorden?

Inderdaad, ‘het nooit meer’-argument … is dat wel tot ons Nederlanders doorgedrongen? Misschien niet helemaal, want schoten Nederlandse soldaten geen Afghanen dood, een paar jaar geleden in een oorlog? Wij deden dit in een ‘vreemd’ land en waren dus de bezetter. Tot de slachtoffers behoorde niet alleen soldaten, maar ook burgers. ‘Ja, maar dat is toch niet te vergelijken’ zullen sommigen tegenwerpen. Misschien niet, maar wij schieten toch mensen dood, in een ander land? Het is maar hoe je het bekijkt. Want, net als wij destijds in WO II, hebben de Afghanen toch ook het recht zich te verdedigen? Bijvoorbeeld met bermbommen?

Bermbommen zijn gemene dingen, maar deed het Nederlandse verzet niet hetzelfde als het moest? Destijds noemde premier Balkenende het ‘een laffe daad’ toen zo’n bermbom een Nederlandse soldaat doodde. Maar in diezelfde redeneertrant kun je je toch ook afvragen: was het Nederlandse leger met zijn ‘zeer geavanceerde wapens en uitrusting’ niet laf bezig met het neerschieten van ‘inheemse soldaten op sandalen’?

En was het niet een van de andere lessen uit die tijd – en later vaak mooi verteld en in beeld gebracht in films – dat iets als ‘de vijand’ niet zo zwart/wit is. Natuurlijk, WOII was wel de strijd tussen het Kwade en Goede, maar was elke Duitser het Kwaad? Vele Duitse soldaten waren ook maar jonge jongens of vaders met kinderen. Het bekende zwart-wit-denken – ‘zij zijn slecht en wij zijn goed’ – heeft toch allang plaats gemaakt voor een genuanceerder beeld? Een Duitse spion die de geallieerden hielp was voor ons een held, maar voor zijn eigen land een verrader, net zoals een huidige moslim-terrorist een held is voor zijn thuisland. Zo ook voor de verzetsheld, een held voor de Nederlanders maar een terrorist voor de Duitsers.

Dus niet iedereen denkt hetzelfde over ‘herdenken’. Dit verschil in beleving is goed terug te zien bij  een begrafenis of crematie. Als men denkt dat de dood het einde is en iets heel ergs, dan is het een geheel andere bijeenkomst, dan wanneer men de dood als een voortgang van het leven ziet. Bij beide is er verdriet, maar vanuit een andere intentie en beleving. En bij de laatste is vooral ook de vreugde en dankbaarheid van het voortgaan van de ziel. Het leven houdt niet op. Onze (voor)ouders leven verder na de dood en leven ook in ons voort en met ons mee. Zij zouden de eerste zijn om te zeggen ‘ga vooral verder, sta er niet te lang bij stil’.

Maar de reincarnatie-gedachte gaat verder. Velen van ons zijn gesneuveld in WO II en leven nu wéér. Misschien zijn we wel onze opa of oma geweest, of een Duitser! En als we niet tijdens WOII geleefd hebben, dan in ieder geval in tijden van andere oorlogen, zowel als agressor als slachtoffer. Hebben we zodoende niet allemaal een kans om het in het hier en nu anders en beter te doen?

Dus met welk doel zijn we nu aan het herdenken? Een persoon helpt zichzelf niet als hij één keer per jaar naar een graf gaat, daar helemaal stuk zit en vervolgens de rest van het jaar zijn of haar verdriet verdringt. Dus wat zijn we collectief aan het doen op de vierde mei? Veel emotie komt namelijk voort uit onwetendheid. Want de achtergrond en de grotere oorzaak van de oorlog is voor velen nog een ‘black box’. Het lijkt erop dat zij nog steeds geen betekenis hebben kunnen geven aan de Tweede Oorlog in het algemeen, en aan het persoonlijk lijden in het bijzonder. In dat geval kan zo’n herdenking ieder keer weer als een ‘sluipmoordenaar’ toeslaan.

Maar is onze manier van herdenken ook niet een beetje merkwaardig als je naar de huidige situatie in de wereld kijkt? Er woedden nog steeds oorlogen en elke dag gaan er honderdduizenden (!) kinderen en volwassenen dood aan honger, armoede en geweld. Elke dag. Dus als we 1 dag verder zijn, dan zijn er al meer mensen overleden dan Nederlanders in de hele Tweede Wereldoorlog! En de meerderheid van de huidige slachtoffers – voor zover je zoiets mag en kunt vergelijken– vaak onder veel erbarmelijkere omstandigheden. In Noord Korea zijn heden ten dage bijvoorbeeld nog steeds concentratiekampen. Wat doen we met de slachtoffers van vandaag?

Daarom graag een suggestie voor degenen die daarvoor open staan: laat onze liefdevolle gedachten uitgaan naar de slachtoffers én daders van 40-45 én naar die van vandaag uit de hele wereld. Het kan niet anders dan dat we herdenkingen in het Watermantijdperk anders gaan beleven. Tevens – en nog belangrijker – zal ons verruimde inzicht ervoor zorgen dat het geweld en de oorlogen voorgoed gaan verdwijnen!

Ronald Jan Heijn

PS Foto is van de Amerikaanse Militaire Begraafplaats in het Zuid-Limburgse Margraten.

Margraten begraafplaats - 000019058033Medium

 

Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

8 reacties

  • Helemaal mee eens Ronald Jan. Gisteren de film “The Pianist” gezien en dan sla ik met ongeloof gaande met voor arrogantie het ene volk een ander volk aandoet. Mensen respectloos bejegenen in koele bloede neerschieten en erger. Mensen die je nooit eerder hebt gezien die je niks hebben aangedaan. Het was in 1940-45 zo, en het is altijd wel ergens oorlog. De hutu’s en de tutsi’s. Slachting bij de indianen. Wij in indonesie. Macht en geld, onmacht en armoede. Redenen te over voor oorlog schijnt het. Maar nu we weten dat wij zelf die wereld hebben gecre-eerd, bewust en grotendeels onbewust, zal er toch een einde aankomen. Want oorlog is angst, angst voor de dood. Vandaar wil je die ander dood, om zelf het leven te behouden op alle mogelijke manieren. Door doodsangst viert verraden aan de vijand hoogtij, dat zie je in alle oorlogen. Maar de dood bestaat niet dus heeft dat totaal geen zin. Op deze manier herdenken; zonder vergeving,wakkert haat en wraak gevoelens juist aan. Als we algehele vrede willen dan zullen we moeten inzien dat we allen tot hetzelfde ras behoren: “de mensheid” die zelfs ook nog familie heeft buiten onze Aarde. We leven allemaal samen in dit prachtige Universum. Laten we strijd en angst vergeten en ons focussen op Eenheid en Liefde. En elkaar en onszelf vergeving schenken. De geschiedenis hoeft zich niet te herhalen en daar kunnen we met elkaar voor zorgen, we zijn immers medescheppers.

  • Ik kwam iemand tegen die daar vlak bij woonde. Wel een oorspronkelijk iemand trouwens. Hij had het erover hoe we die mensen wel dankbaar kunnen zijn. Persoonlijk boeide WO2 me niet zo erg. Maar alles moet steeds weer opnieuw herzien worden. Ik hoorde dat zo’n oorlog wel tweehonderd jaar kan doorwerken. Denk aan de patronen in allerlei relaties. Ik kende iemand die zich een vorig leven kon herinneren in Duitsland in het leger, waar hij omkwam. Hij bleef last houden van die herinneringen, was ervoor in therapie en later bij iemand die reïncarnatie accepteerde. Zijn vrouw uit dat leven kende hij ook, nu een man, ze waren beiden homo. Hij zei dat als hij zijn homoseksuele vriendenkring die speelde met militaire kledij bekeek, hij er langzaam van doordrongen raakte dat velen dezelfde achtergrond hadden. Beiden overleden aan AIDS.

  • Ik begrijp eigenlijk nu pas dat ik niet vooruit kan zonder eerst Hitler beter te begrijpen. Niet alleen was ik niet erg geïnteresseerd in WO2, ik was blij genoeg dat het achter ons ligt. Door deze manier van denken (niet van mij persoonlijk) zijn veel mensen afgehaakt. Ik sta stil bij de pathologie van Hitler die hem omschrijft als een masochist; schuldgevoel ligt ten grondslag aan masochisme. Hij fantaseerde ook problemen bij elkaar of overdreef die. Hitler was trouwens een Joodse naam die zijn familie eerder had aangenomen. Hij schijnt alles gedaan te hebben om zijn dienstplicht in Oostenrijk te ontduiken en daarom naar Duitsland te zijn gevlucht dat zijn asielzoekers niet terugstuurde. Net als nu. Mogelijk heeft hij gewoon wraak genomen. Hij had volgens de archieven een tweede straals ziel, de straal van onderwijs; hij heeft ze misschien allemaal een lesje willen leren. Hij had daarbij een sterk geheugen, dat is een eigenschap van de tweede straal. Hierdoor hebben die mensen ook de aanleg tot loyaliteit, niet dat ze snel zullen zeggen oh dat was al vorige week, het dagelijks nieuws is wat telt. Een olifant heeft bijvoorbeeld een tweede straal, als je hem kwetst zal hij het zich altijd herinneren. Mij werd eens verteld dat een jongetje van school dat Hitler had geplaagd een van de eersten was die werd opgepakt toen het zo ver was. Hitler zou pas over duizenden jaren weer een incarnatie krijgen. Vorig jaar nog diende iemand zich weer aan die beweerde hem te zijn.

  • Dat de naam Hitler (die door zijn vader Alois later in zijn leven werd aangenomen, van Hiedler of Hüttler) Joods was wat dat ook mocht betekenen, was trouwens speculatief zoals veel op dat vlak. Ook werden naam en bloedlijn wel verward. Adolf was tevreden met het kortere Hitler dat per ongeluk ontstond. Na de Anschluss werd het dorp waar Hitlers familie vandaan kwam, vernietigd. Misschien wel omdat hij wat te verbergen had, hoewel hij wellicht minder wist dan de historici van nu.

  • Je moet met je tijd meegaan.

    Tegenwoordig ligt Mein Kampf ook weer in de winkel, gebonden editie.

    Alois werd opgevoed door Nepomuk de broer van zijn officiële vader Georg. Klara was de kleindochter van Nepomuk, de vrouw van Alois en moeder van Adolf.

    Na haar trouwdag zou Klara haar echtgenoot langere tijd ‘oom’ hebben genoemd.

    In Mein Kampf zegt Adolf dat zijn vader de zoon was van een ‘keuterboer’, hieruit valt af te leiden dat hij het over Nepomuk had.

    De idee van een Joodse grootvader was gebaseerd op de tewerkstelling van zijn oma bij een Joodse familie waar ze zwanger zou zijn geraakt.

    Misschien wist hij het zelf niet.

  • De begraafplaats wordt geassocieerd met de dood. Ik hoorde van een atheïst dat hij niet geloofde dat mensen doorleven, hij zag dat letterlijk fysiek zo dat de doden weer allemaal zouden opstaan.
    Toch ben ik niet tegen afschaffen van de dodenherdenking. Die is allang internationaal doorgetrokken. Alles draait erom, alleen staat het er niet bij.

Reageren