Artikelen

Over de juiste wetenschappelijke instelling

Geschreven door Ronald Jan

Wat een regenceremonie van indianen te maken heeft met de Westerse wetenschap. En het nut voor de nieuwe aanpak van psychische ziekten.

Vorige week ondergingen de exacte wetenschappen een soort van wake-up call, doordat de wetten van Einstein opeens worden uitgedaagd. Een nano-deeltje (neutrino) is sneller gegaan dan het licht en ‘dat was eigenlijk niet mogelijk’. Een regelrechte sensatie, als het waar is.     

Vele exacte wetenschappers reageren enthousiast op dat ‘te snelle deeltje’. Want als het klopt, staan zij aan de vooravond van een enorme doorbraak. Een juiste nieuwsgierige wetenschappelijke instelling, lijkt me. Of zoals een wetenschapper het verwoordde: ‘Als je denkt dat er alleen maar witte zwanen bestaan heeft het geen enkele zin naar witte zwanen te zoeken; je moet juist op zoek naar die ene zwarte zwaan die je hypothese onderuit haalt. Dáár word je wijzer van.”

Het gebrek aan deze instelling doet zich wel eens voor in de toegepaste wetenschap. Een leuk voorbeeld is de overeenkomst tussen een indiaan en bijvoorbeeld een oncoloog. Het Westerse gedachtegoed kijkt graag neer op die eenvoudige indianen. Maar vaak is er niet veel verschil. Als een medicijnman namelijk geen regen kan veroorzaken, dan geeft hij ‘de schuld’ aan het ritueel. Ergens in het ritueel is het niet goed gegaan. Want, er is natuurlijk niets mis met de methode om regen te maken!

Nu naar de oncoloog. Hij test een patiënt, constateert een kankergezwel en voorspelt dat de patiënt nog maar 2 à 3 weken te leven heeft. De patiënt loopt het ziekenhuis uit, komt niet meer terug en laat zich alternatief behandelen. Die alternatieve arts bevestigt de kanker en gaat samen met de patiënt  zowel geestelijk als lichamelijk aan de slag. Bij wijze van controle komt de persoon na een half jaar weer terug in het ziekenhuis en wat blijkt bij een nieuwe test: geen gezwellen meer! Wat is de reactie hierop van de oncoloog? ‘Dan hebben we blijkbaar verkeerd getest en waren het geen kankergezwellen’. Of hij stelt dat de persoon gewoon geluk heeft gehad, want ‘dat gebeurt ook wel eens’. Vervolgens gaat de oncoloog over tot de orde van de dag. Dus het zogenaamde wonder valt van de tafel af, wordt nooit geregistreerd, laat staan dat er lessen uit worden geleerd. Men blijft bij zijn eigen rituelen en conclusies, want de basis van de vooronderstellingen (assumpties) worden niet ter discussie gesteld.

Zo hebben destijds 200 ‘wonderen’ in de praktijk van Harry Beckers plaatsgevonden, die oorspronkelijk waren ‘uitbehandeld’. Het zijn wonderen als je met de reguliere ogen kijkt. Het zijn logische uitkomsten als je het met de ruimere blik beziet. Daar is niets zweverigs aan, het is de nieuwe wetenschap. Gebaseerd op een bewustzijnsparadigma.


Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

3 reacties

  • Dat verhaal over de kanker, verzin je dat om het verhaal op te leuken of heb je voorbeelden uit de praktijk? Dat is me niet al wat om zo de ether in te slingeren (Sylvia Millecam comes to mind). Dit doet voor mij overigens niets af van het werk dat de heer Beckers verricht/verricht heeft/zou hebben verricht.

  • Als mensen zich bedreigd worden gaan ze afwachtend leven, ze gaan de kat uit de boom kijken en zich indekken. Het bijzondere is hoe in deze tijd allerlei belangen komen bovendrijven die nooit eerder zichtbaar waren. De wetenschap is trouwens al geperverteerd sinds Pythagoras. Alle enorme berekeningen die mogelijk zijn geworden door het schrift hebben me nooit al te zeer geboeid. Ik vertrouwde van begin af aan mensen met een bril niet, het is alsof de wereld die je ziet bestaat door die bril. Dat is wetenschap. Het staat vast. Je kon van te voren zien hoe ver ze daarmee konden komen. Ze denken nu het wonder te hebben met kinderen een computer op te dringen vanaf de kleuterschool. Mensen zijn niet geïnteresseerd in wonderen, ze willen dood op een fatsoenlijke manier. Pas als er een directe levensbedreiging is raken ze wat milder, omdat dat de taal is die ze gewend zijn te spreken. Degenen die het hardst paraderen met de wetenschap zijn trouwens zelf geen wetenschapper, hetzelfde met economie. En daar heeft het niets mee te maken. Maar de wetenschap laat zich de mystiek welgevallen van de leek, mogelijk voor subsidie of gewoon om zijn positie in stand te houden. Maar hoe zijn al die belangen dan komen bovendrijven? Een econoom vertelde me: geen belang is ook een belang. Dat is de kern van privatisering.

  • De computer was een geniale uitvinding net als de mobiele telefoon, beide afgekeken van Nederland. Er was een familie die vaak televisie keek vanaf een meter afstand van het beeldscherm. Ik zag ook een schilderij van die tijd waar een telefoonhaak vergroeid was aan het hoofd van een vrouw, het ideaal.

Reageren