Artikelen

De (politieke) consequenties van afgescheidenheid

Geschreven door Ronald Jan

Het juridische eigendom-denken heeft ooit de welvaart in de Westerse Wereld een enorme vlucht gegeven. En tegelijkertijd is dat nu een van onze grootste belemmeringen.

Op weg naar een allesomvattende zienswijze

Het neerstorten van het financiële en economische systeem had niet kenmerkender kunnen zijn voor het aflopen van het Vissentijdperk. Deze laatste 2000 jaar hebben in het teken gestaan van macht, eigen belang, geld en hebzucht. Een belangrijke motor daarvoor was het proces van individualisering.

Een noodzakelijk proces, overigens, waar de mensheid doorheen moest. In voorgaande fasen was er vooral sprake van een kuddegeest (we zitten nog steeds in het staartje daarvan), waardoor de mensheid zeer manipuleerbaar was. Maar zonder een levenswijs innerlijk kompas schiet de individualisering door in ‘handelen voor eigen belang’ en wordt de gezamenlijkheid niet meer gezien of nog belangrijker, niet meer beleefd.

Individualisering ‘an sich’ is dus heel belangrijk voor onze ontwikkeling. Tegelijkertijd heeft het in het licht zetten van onze individuele persoonlijkheid de afgescheidenheid in de wereld gebracht, die weer de oorzaak is van al onze problemen. De verdeling van de wereld in ik en de ander. Het wordt tijd dat we verder gaan en deze ontwikkelingsfase achter ons laten. Maar dat is o zo moeilijk als we ons denken niet veranderen.

Zo’n diep verankerd baken van ons huidige denken is één van de belangrijkste uitvindingen van de afgelopen eeuwen geweest. Frappant genoeg is dat de ‘uitvinding’ van eigendom, ingegeven door het ontstaan van een juridisch gedachtegoed. Het heeft de welvaart in de Westerse Wereld een enorme vlucht gegeven. Opeens konden mensen en vooral ondernemingen nog makkelijker zich dingen toe eigenen, die daarvoor nog toebehoorden aan de gemeenschap. Stukken land, voedselbronnen, oliebronnen, maar ook mensen en dieren werden privé-eigendom. Voor ons in het Westen nu heel ‘normaal’, maar voor andere zienswijzen zeer ab-normaal. Getuige de beroemde speech van Indianen opperhoofd Seattle in 1854: ‘Als wijzelf de prikkeling van de lucht, en het kabbelen van het water niet kunnen bezitten, hoe kunt u het dan van ons kopen?”

De voorzienigheid heeft het goed geregeld nu we geconfronteerd worden met het immense klimaatprobleem. Want we móeten nu wel samenwerken,  grensoverschrijdend bezig zijn en anderen over ‘ons bezit’ en binnen onze grenzen laten meebeslissen. Deze problemen zijn niet meer nationaal, maar alleen internationaal op te lossen. Rivieren, bergen, wolken, vervuiling, het trekt zich nu eenmaal niets aan van landgrenzen.

Wij in Nederland zouden de Rijn best schoon kunnen krijgen, maar dat heeft weinig geen zin als Duitsland en Zwitserland hun industrieafval blijven lozen. En heeft u zich wel eens afgevraagd vanuit welk (afgescheiden) gedachtegoed het idee van de hoge fabriek schoorsteenpijp vandaan komt? Inderdaad, de directe omgeving heeft er geen last van, maar die is dan ook de enige …

Met andere woorden, dat een onderwerp als klimaat de hele mensheid en planeet betreft, begint langzaam tot ons door te dringen. Maar geldt dat ook niet voor de economische tsunami die nu over de wereld raast? Zodat we beseffen dat alleen een mondiale aanpak uitkomst biedt? Alles heeft met alles te maken wordt steeds meer duidelijk. Een kleine verschuiving hier heeft tegenwoordig meteen consequenties elders.

Zoals altijd heeft deze fysieke werkelijkheid ook een geestelijke equivalent, een geestelijke werkelijkheid die aan de fysieke werkelijkheid vooraf gaat. We zijn één met alles om ons heen, mensen, dieren, planten, bossen, bergen … We zijn bewustzijn en dat is energie. Alles is energie. Daardoor staan we met alles in contact. Zelfs het weer wordt door onze gedachten beïnvloed.

Hoe anders is onze georganiseerde werkelijkheid, waar alles – zeer oneerlijk – is verdeeld. Het ontstaan van het juridische eigendom heeft veel gebracht, maar is nu een van de hindernissen die ons belemmeren om een ruimer denken toe te laten. Eigendom op zich is niet verkeerd: iemand kan zich bijvoorbeeld iets ‘tijdelijk toe-eigenen’ om er namens de hele gemeenschap op te passen en zeer verantwoordelijk te beheren – met het algemeen belang in het vizier. Net als met geld. Geld ‘an sich’ is niet vies of verkeerd, het is een instrument. Het is de persoon of organisatie die ‘het instrument geld’ bedient, die bepaalt of het goed wordt gebruikt.

Daarom is tijdens deze politieke verkiezingen de roep om visie zo sterk op de voorgrond gekomen. Iedereen kan de woorden ‘eigendom, geld, samenleving’ in de mond nemen, maar welke visie zit daarachter waardoor het betekenis krijgt? Welk mensbeeld, welke visie op het leven? Vele politici zijn vooral managers, terwijl er zo’n behoefte is aan leiderschap. Management is namelijk ‘de dingen goed doen’, terwijl leiderschap inhoudt: ‘de góéde dingen doen’ (Peter Drucker), en daar is visie voor nodig.

Of zoals een opperhoofd Seattle het heden ten dage tegen ons zou kunnen zeggen: “Na eeuwenlang bezitsdrang en wedijver weet u van alles de prijs, maar van niets de waarde. U denkt in 7 miljard mensen, ik ervaar één mensheid. We zijn verbonden en één grote familie en Moeder Aarde is van ons allemaal, inclusief de bronnen en schatten die zij herbergt. Eerlijk zullen we alles duurzaam delen. Er is genoeg voor iedereen. Uw hart is een medisch orgaan, mijn hart leeft en klopt voor de sterren, voor de planeten en voor al het leven om mij heen. Ik ben een dienaar en strijder voor het geestelijke doel van mensheid en planeet. Uw hoeder daarentegen is de economie, die niet verder reikt dan uw eigen achtertuin. En o wee – tenzij u hem iets kan verkopen – als u zich ook nog zorgen moet maken om de achtertuin van de buurman! “

Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

2 reacties

  • Ik heb tal van kleinigheden genoteerd die om me heen gebeurden waar ik zijdelings mee te maken had, en soms van negatieve impact voor mezelf die ik qua synchroniciteit allengs in verband begon te brengen met wereldgebeurtenissen in het nieuws. Ik ben zo niet alleen anders gaan denken over mezelf. Blijkbaar door de gerichtheid van de mensen op het persoonlijke vlak zijn de kleinste kleinigheden waar ik dagelijks mee te maken had gebruikt, en hebben ze de kleine voordelen die ik had en waarmee ik net kon leven aangevallen uit standaardisering zelfs seksueel dat ik niet dezelfde soort rol vervul als hen. En hiermee doordat de meest onnodige en gevaarlijke soort problemen die ik voor hen op kon lossen blijkbaar zijn geanalyseerd uit een persoonlijke psychologie, van mijn grootwaan, hebben ze alle praktische voordelen (veel meer) die ze zelf hadden en waar ze aan gewend geraakt waren in gevaar gebracht en daarmee de hele wereld. Afgemeten aan de persoonlijke kleinigheden om me heen ben ik daardoor zeker kleiner geworden, dat is hoe ze het hebben gewild en dat is de onderliggende ethiek.

Reageren