Actueel

De rups, Baboesjka & het leven

Geschreven door Ronald Jan

Als we – zoals nu – als samenleving vastlopen, is het goed om te beseffen dat we in een evolutie zitten. Niet zozeer in een (fysieke) evolutie maar bovenal een geestelijke. We zijn aan het einde van een fase en we moeten verder. De onderliggende (geestelijke) stroom, die er aan ten grondslag ligt, is heel positief. Echter in alle ellende van alledag en door de manier van kijken ervaren we dat natuurlijk niet zo.

Ook de rups vindt het niet fijn om te veranderen. Hij weet nog niet wat het is om een vlinder te zijn. Dus voorlopig blijft hij nog liever een rups. Niet beseffende dat veel van de (beklemmende) wetten van de rupsenwereld, niet meer opgaan voor de vlinderwereld.

De oplossing voor de mensheid om deze volgende stap te maken zit in ons denken. Maar dat lukt helaas niet met ons bestaande (rupsen) denken. We moeten een stap maken en bepaalde grenzen loslaten. Grenzen die ons gevangen houden. Er is één grens die eigenlijk allesbepalend is. Ook voor andere grenzen die we onszelf opleggen met betrekking tot dit ruimere denken. En dat is de grens tussen leven en dood.

We maken de denkfout dat we denken dat de dood bestaat. Op fysiek niveau bestaat de dood natuurlijk wel, omdat dingen afsterven en verdwijnen. Maar op geestelijk niveau is er alleen maar leven. Dus waar kijken we naar? Naar de fysieke wereld, waar je dingen ziet eindigen?   Of zijn we ons bewust dat er eigenlijk alleen maar leven is, en dat het leven een bedoeling heeft? Beseffen we dat het leven ergens naar op weg is, en dat er een geestelijke evolutie aan ten grondslag ligt? Als we dat beseffen – dat er alleen maar leven is – dan worden de volgende stappen vanuit dat ruimere bewustzijn snel gezet. Want als er in de geest geen dood bestaat, dan is er achter de schermen altijd iets aanwezig.

Door onze fixatie op de uiterlijke wereld is het moeilijk om te zien wat er echt speelt. Wij zijn als die 6-jarige kinderen die gefascineerd naar een toneelstuk zitten te kijken en op dat moment ervaren dat dát de hele wereld is. Niet beseffende dat er achter het gordijn van het podium alles geregisseerd wordt. We zijn als die peuterklas van 3-jarigen, die hun juf zien omkleden – voor hun neus – tot Sinterklaas. Op het moment dat zij is getransformeerd tot Sinterklaas, is hun juf niet meer aanwezig en zit de échte Sinterklaas voor hen. En zo is het.   De oplossing ligt voor onze neus en we zien het niet. We zijn zo gefixeerd op onze rupsenwereld, dat de veel ruimere werkelijkheid – die altijd aanwezig is – aan ons voorbijgaat.

Het bedrijfsleven en politiek Den Haag hebben het maar wat graag over ‘out-of-the-box’ denken, maar wat ze eigenlijk doen, is slechts ‘aan de andere kant van dezelfde medaille gaan staan’.   Of anders gezegd … zij zijn misschien wel uit die box, maar wel beland in een net iets grotere zelfde doos. Het is als het Baboesjka poppetje, waarin 5 precies dezelfde – steeds kleinere – poppetjes zitten. We zijn nu het een-na-laatste poppetje uit gestapt in de grootste. Maar zitten nog steeds in hetzelfde (moeder) Baboesjka-poppetje.

In het ‘out-of-the-box’ denken praat men graag over het belang van loslaten van oude gewoonten om tot iets nieuws te komen. Maar het ‘Grote Loslaten’ wordt buiten beschouwing gelaten omdat ze als de dood zijn voor een zwever te worden uitgemaakt. Wat te denken van het loslaten van wat anderen vinden? Want de grote doorbraak zit in het loslaten van de grens tussen leven en dood. En dan gaan we beseffen dat er alleen maar bewustzijn is.

Doordat we denken in afgescheidenheid, hebben we een wereld gecreëerd die zich kenmerkt door rijkdom en macht, wedijver en concurrentie, bezit en welvaart, invloed en controle. In deze denkwijze is de planeet Aarde van ons en mogen we er mee doen wat we willen, als het ons maar welvaart en groei geeft. Met alle gevolgen van dien.

Het ruimere denken heeft als consequentie dat we die wereld achter ons gaan laten. Want we gaan beseffen dat we verbonden zijn met elkaar. Er zullen geen verliezers en winnaars meer zijn. Groei, bezit en winst wordt vervangen door duurzaamheid, juiste verhoudingen en gezamenlijkheid.

Alles is bewustzijn. Er is alleen maar leven. En dat leven heeft een bedoeling. Daar gaan we achter komen in de nieuwe tijd, omdat we er achter komen dat dat alles bepalend wordt voor ons doen en (los)laten. En dan blijkt een paar eeuwen later dat de rups – in de geschiedenis van de mensheid – gelukkig slechts een ééndagsvlinder is geweest … :)

Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

Reageren