Artikelen

Een ongelijke strijd …

Geschreven door Ronald Jan

Een overgangsperiode gaat zelden zonder frictie. Want zowel het oude als het nieuwe denken is aanwezig. En dat botst. Voorbeelden te over in de kranten van vandaag. ‘Het oude’ wil zijn macht niet loslaten en ‘het nieuwe’ eist letterlijk alle ruimte op voor de ruimere en veel adequatere manieren van kijken naar de dingen. Zo’n overgang gaat nooit soepel. En dat is een understatement.

Een zeer vooraanstaand wetenschapsfilosoof en natuurkundige Thomas Kuhn (1922-1996, zie foto) heeft zich bezig gehouden met deze moeizame overgang naar het nieuwe denken binnen de wetenschap. In ‘The Structure of Scientific Revolutions’ (1962) legt hij uit dat ‘de wetenschap niet geleidelijk evolueert, maar door paradigmawisselingen sprongsgewijs verandert’. Vroeger dacht men veelal dat de verschillende theorieën elkaar ‘netjes’ en logisch opvolgden.

Volgens Kuhn was niets minder waar! Want als ergens een radicale nieuwe visie wordt geopperd, verzet het geaccepteerde gedachtegoed zich met hand en tand. De manier van verdedigen lijkt dan nog het meest op die van ‘een jaloers en verbeten mens’, alsof het van zich afslaat. Kuhn maakte zeer duidelijk dat zo’n proces weinig met objectiviteit te maken heeft: linksom of rechtsom, het nieuwe idee krijgt in eerste instantie geen schijn van kans. Totdat na vele jaren – soms decennia – de bom barst en eindelijk het nieuwe en ruimere paradigma wordt geaccepteerd.

Het heersende gedachtegoed in de samenleving is dus niet alleen in de hoofden van de meerderheid van de mensen, maar is ook een entiteit op zich. Doordat veel mensen op deze manier denken, gaat het als het ware ook een eigen leven leiden ‘boven de hoofden’ van de mensen. Als een soort ‘iCloud’ van waaruit men kan tappen. Of – om met Rupert Sheldrake te spreken – een morfogenetisch veld waar men ‘onbewust’ op afstemt. Het is de ongeschreven en onzichtbare geest die door de maatschappij waart. En deze is heel krachtig.

Het is ook net als met synergie: het geheel is meer dan de som der delen. Het geheel (de kracht van het heersende denken) is meer dan alleen maar de mensen bij elkaar opgeteld. En omdat het nergens zwart op wit geschreven staat, wordt de basis van dit gedachtegoed nooit wezenlijk besproken. Dat is de basis, waar men vanuit gaat en vanuit leeft. Zoiets hoef je niet bespreekbaar te stellen, het duldt als het ware geen tegenspraak, want ‘zo is het gewoon’.

Daarom was het ook zo moeilijk voor de nieuwe en ruimere benadering als die van Harry Beckers om destijds door te breken: zijn visie druist in tegen datgene dat de psychiatrie nooit bespreekbaar maakt. Het is té extreem, ‘want als men daar aan moet geloven, is het einde zoek’ en staat het hele fundament ter discussie. En natuurlijk de angst te moeten erkennen dat men al die tijd ‘fout’ zat. Dan liever wachten op een wondermedicijn ‘die de heersende visie als nóg in het gelijk stelt.’

Maar de tijden zijn veranderd en de geest van Alladin’s Arabische Lente is gelukkig niet beperkt tot het Midden Oosten. Er is een geest uit de fles die voor de hele wereld geldt. Dat wil zeggen, dat het heersende gedachtegoed NIET meer onder de meerderheid van de mensen is. Sterker, de betovering werkt ook niet meer, want er zit geen energie meer achter, waardoor ook de synergie is opgehouden te bestaan. Het is nu vooral vorm, zonder inhoud van betekenis.

Het is belangrijk te beseffen dat de nieuwe geest ondertussen in versneld tempo in de meerderheid komt. Er is synergie aan het ontstaan: een krachtige ‘iCloud’ die inspireert en voelt als waarheid. Het is inhoud, op zoek naar een nieuwe vorm.

Het zal u duidelijk zijn: achter de schermen is de strijd ongelijk aan het worden, maar de overwinning van ‘het nieuwe’ moet zich nog wél manifesteren. Want ‘het oude’ doet niet uit zichzelf een stapje opzij, heeft Thomas Kuhn ons geleerd. Daarom … neem uw verantwoordelijk en laat uw stem horen. Het is essentieel voor het belang van ons allen!

Ronald Jan Heijn

(foto: Bill Pierce/Getty)

Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

Reageren