Artikelen

Heiligdom Economie wankelt …

Geschreven door Ronald Jan

Voor menig burger zullen de verhalen over de toestand van de (wereld) economie zeer verwarrend zijn. Wat en wie moet je nu ‘geloven’, want zowel iedere expert (econoom, politicus) is overtuigd van zijn of haar gelijk. Ligt het onbegrip aan ons, de bevolking? Of zitten de experts ernaast? En … over welk fundament praten we eigenlijk?

Een vergelijkbare situatie was er in de Verenigde Staten toen de oorlog tegen Irak aanstaande en later gaande was. Er werden in die periode 800 experts voor de camera’s gehaald, met allen hun visie op de (komende) oorlog. Uit een later onderzoek bleek, dat van die 800 experts er slechts 6 tégen de oorlog waren! Met andere woorden, welke geluiden kreeg de bevolking – dag in dag uit – over zich heen gestrooid? ‘Die oorlog is onontkoombaar en dat is goed, want we moeten het terrorisme bestrijden. Denk aan 911 … etc’. Het enige waarin de experts van mening verschilden was de te bewandelen weg: inzet van wapens, grondtroepen, F 16’s etc.

Dus als 794 experts vinden dat de Aarde plat is, dan is de Aarde plat. Als er oorlog moet komen, dan komt er oorlog. Zo ook nu, met de discussie over de crisis. Verreweg de meeste experts gaan uit van het volgende fundament: ‘Het economische en financiële systeem is op zich goed, maar het behoeft hier en daar een correctie en vooral aanscherping. En dan kunnen we weer verder.’ De economische wapens die ter beschikking staan zijn bezuinigingen wel of niet doorvoeren, banken wel of niet steunen, noodfonds verhogen, noem maar op.

Een belangrijk onderdeel van dit fundament – en waar niet aan getornd wordt binnen dit heiligdom – is de eerste plaats die de economie inneemt. Alles in de samenleving is daaraan ondergeschikt. Zo kan het bijvoorbeeld – vanuit een andere visie – dat iets heel belangrijks als ‘de natuur’ onder aan het rijtje van het kabinet komt te staan. Zeker als een econoom naar het probleem kijkt. Wat zou een boswachter zeggen, denkt u?

En net als met verhalen over de technische oorlogswapens bij Irak, klinken deze economie-experts ingewikkeld en intelligent. De gewone man haakt af, vindt het te complex worden en denkt dat het aan hem ligt. Maar … als die oorlog nooit had mogen plaatsvinden, wat voor inhoud hebben die verhalen over het oorlog-voeren dan nog? Niet veel, toch. Dus als het fundament niet deugt – en daardoor de diagnose van de huidige crisis – wat is dan de waarde van het gepraat over het gebruik van het economische wapentuig? Niet veel, toch?

Dus het is logisch dat het complex is, want men moet recht praten wat krom is. Hetgeen al duidelijk is geworden bij het simpele feit, dat de economische oplossingen van vandaag morgen alweer achterhaald zijn. Het ligt niet aan de bevolking dat men het niet begrijpt. Het fundament heeft nooit geklopt en in een tijd als deze – dat werkelijk alles met alles te maken heeft – komen de weeffouten heel duidelijk en pijnlijk zichtbaar aan het licht.

Daarom … laten we hopen dat het nu echt helemaal vastloopt. Want dán ontstaat een ontvankelijkheid voor een geheel nieuwe aanpak en het oude worden losgelaten. Een aanpak die uitgaat van een andere fundament. Eén van samendelen en één die uitgaat van rechtvaardigheid, gelijkheid en vrede. Daarvoor moet het Westen o.a. beseffen en erkennen dat het zélf de oorzaak is van de ongekende onrechtvaardige verdeling in de wereld. (Terrorisme is geen oorzaak, maar het resultaat van een eeuwenlange ongelijkheid!) Vervolgens moet de wereldgemeenschap als totaal hun bronnen gaan delen, met respect voor alle culturen en samenlevingen.

Als dat op gang komt, kan het vertrouwen weer groeien. Als het vertrouwen groeit, dan kunnen er weer juiste verhoudingen komen en zal er eindelijk rechtvaardigheid zijn. Hierdoor kunnen weer evenwichtige economische verhoudingen ontstaan vanuit wederzijds respect. En alleen rechtvaardigheid in de wereld zal een duurzame vrede geven. Een vrede, die essentieel is voor het nieuwe fundament. Een nieuwe basis, waarin de economie één van de vele dienstbare elementen is aan het algemeen belang van mensheid en planeet.

Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

3 reacties

  • Helemaal mee eens!
    Je hoeft inderdaad maar even naar de vanzelfsprekendheid van de onderliggende uitgangspunten van oorlogs/economisch denken te kijken, om te zien dat we voor eenzelfde inzichtverandering staan als toe de aarde nog plat was.
    “Hopen dat het nu echt helemaal vastloopt…..”, en dat we het geloof in “het algemeen belang van mensheid en planeet” ook dan kunnen volhouden, lijkt het enige dat kan werken.
    Van “EGO-nomie” naar…..hoezullenwehetnoemen….
    verantwoordelijke ekonomie?

  • Wij zijn zelf het systeem dat we niet willen. Wij worden bewust van dit feit.

    Spiritueel ontwaken is het bewust worden van de patronen die ons bij elkaar houden. Wij mensen handelen als marionetten zonder ons bewust te zijn van dit feit. Vóór het ontwaken is ons leven niet meer dan een reeks programma’s die telkens weer, keer op keer opnieuw worden uitgevoerd.

    Ik zie dit fenomeen overal om me heen en er lijkt niets dat ik kan doen, ik kan alleen maar toekijken en zien hoe mensen gevangen zitten in hun eigen gedachtepatronen van machteloosheid.

    Desalniettemin geeft dit inzicht mij opluchting.

    Ik weet dat ik niet meer pas in het poppensysteem. Zelfs als ik zou willen, lukt het niet, tenzij ik in totale ontkenning van mezelf een masker draag.

    Op basis van de programma’s blijven mensen nieuwe systemen maken en alleen als men is uitgelijnd met de programma’s, kan men deel uitmaken van deze systemen. Zodra één het programma verwerpt is deze ook niet langer welkom in het systeem. Er is geen ruimte voor liefde in dergelijke mechanische systemen. Liefde is spontaan, niet automatisch.

    Door blindelings onze krachten te investeren in het systeem, verliezen we onze individuele kracht. We worden het systeem en verliezen onszelf.

    Nieuwe systemen vervangen oude systemen, maar het onderliggende probleem blijft hetzelfde; het is allemaal gebaseerd op angst en exploitatie.

    Mensen die niet langer “de regels” willen accepteren zijn weggeduwd. Het systeem beslist wat ‘goed’ en wat ‘slecht’ is. Het is allemaal gebaseerd op oordelen en niet op liefde. De ego-mind is aan het woord en het hart is het zwijgen opgelegd. Er is wantrouwen, geen vertrouwen.

    Wat we nodig hebben, zijn mensen die hun individuele kracht durven aan te spreken. Heelheid is in ons, niet in ‘het systeem’. Wanneer onze kracht uit “het systeem” wordt onttrokken, heeft het geen kracht vanuit zichzelf.

    Lange tijd voelde ik me afgewezen door het systeem en dat gaf mij veel verdriet. Nu kan ik zien hoe het collectieve onderbewuste gebruik maakt en slechts gebaseerd is op angst. Ik kan hierin geen aansluiting vinden en wil ook niet langer de spelregels van het systeem blindelings blijven volgen. Ik kijk uit naar verbinding met mensen die willen functioneren vanuit individuele vrijheid. We kunnen co-creëren zonder onze individuele kracht op te geven.

    Buiten het systeem is geen behoefte om bang te zijn, aangezien het angst is wat het systeem draaiende houdt.

    We helpen de wereld door de oude systemen niet langer te ondersteunen. We helpen de wereld door onze eigen kracht te hervinden en onze oorspronkelijke eenheid te bevestigen. We kunnen elkaar inspireren om aan te sluiten bij een hartgecentreerde samenleving.

    Door weg te lopen van de collectieve controlemechanismen creëren we ruimte voor een spontane organisatie van alle mensen die welwillend zijn.

    Een samenleving waarin het hart centraal staat heeft geen formeel lidmaatschap. Het draait op spontane synergie. En ….. het begint allemaal met het creëren van onze individuele vrijheid.

    Veel liefs, Erica

  • EU-toppen verergeren crisis.

    Niet alleen het heiligdom van de economie wankelt, maar ook dat van de politiek. Het einde van zowel het monetair als parlementair bestel, die gebroederlijk de samenleving schragen, hangt dan ook in de lucht. Economen en politici hebben daar echter geen oog voor, dus negeren dat, getuige de eerste EU-top van 2012 op 30 januari. Op die top hebben de Europese regeringsleiders besloten onze economieën te moderniseren, hoewel dat het probleem niet oplost. De crisis is primair namelijk geen financieel maar een existentieel probleem, dat alle facetten van ons (voort-)bestaan ernstig bedreigt. De bedreiging die met geld niet is af te wentelen. Was het maar zo eenvoudig.
    Wat het antwoord op de crisis betreft, zullen we dan ook niet te rade moeten gaan bij onze economen, hoe groot hun economisch denkvermogen ook is. Maar voor dat broodnodige antwoord hoeven wij ook niet aan te kloppen bij onze partijpolitiek gekleurde Europese regeringsleiders, dus bij de EU-top, aangezien de crisis geen partijpolitiek maar een alomvattend (het algemeen belang betreffend) probleem is, dus een dito aanpak behoeft. Daarvoor nu schiet het gangbare economische en partijpolitieke denken fundamenteel tekort. Sterker, dit denken – waar het beleid van elk land op drijft – vormt juist de kern van het probleem, waardoor de crisis met de dag meer uit de hand loopt. Alleszins begrijpelijk overigens, omdat het economische noch het partijpolitieke denken een natuurlijk verzadigingspunt kent en daardoor constant gericht is op groei, ofwel op meer/meer/meer. Vandaar dat het adagium ‘genoeg is genoeg’ op de EU-top geen item is.
    Toch ligt dáárin de oplossing, omdat ongeremde groei tegen de aard van het leven (dat gericht is op voortbestaan) indruist. Langzaam maar gestaag wordt daardoor de aarde met zijn levende have stukje bij beetje te gronde gericht, gelijk de sluipende werking van een kankercel. Op een gegeven moment zal dat onherroepelijk leiden tot een onoplosbare permanente crisis, die niets en niemand ontziet. Letterlijk noch figuurlijk.
    Dit doemscenario is te voorkomen indien premier Rutte onder druk van onze volksvertegenwoordiging op de eerstvolgende EU-top de ontoereikendheid van het monetaire en parlementaire bestel zou agenderen. Uiteraard zal politiek Den Haag daarvoor allereerst in eigen huis orde op zaken moeten stellen, door in alle openheid het deficit van het partijpolitieke en financieel-economische gedachtegoed (dat de wereld dol doet draaien) ter discussie te stellen in ’s lands vergaderzaal.
    Daarbij is de hamvraag welke partij in ons Haags regeringsbolwerk het vermogen bezit daartoe het voortouw te nemen. Die partij zal immers in staat moeten zijn over de eigen schaduw heen te springen, ofwel de moed moeten hebben haar bestaan aan de wilgen te hangen en vol te gaan voor het algemeen belang dat in economische noch in partijpolitieke kaders te vangen is en meer vraagt dan een universitaire opleiding en/of retorische kwaliteiten!

Reageren