Artikelen

Het onbedoelde voorbeeldgedrag

Geschreven door Ronald Jan

Het voorbeeldgedrag van leiders heeft invloed op burgers. Welk voorbeeld laten Erdogan en Rutte zien in de Yunus-adoptie-zaak?

Als de elite een samenleving uitbuit, vindt dat meteen zijn weerslag bij de rest van de bevolking. Want als bankiers, politici en de top van het bedrijfsleven discutabel gedrag vertonen, waarom zou een ‘simpele’ burger zich dan wél aan de regels houden? Dit voorbeeldgedrag speelt niet alleen in de bekende fraude-zaken, maar juist ook in de kleine dagelijkse ‘gevallen’.

Neem nu de adoptie van de Turkse jongen Yunus.

Er was sprake van een ‘kleine clash’ toen president van Turkije Erdogan op bezoek was. Hij sprak zich uit over Yunus die in Nederland wordt opgevoed door een lesbisch echtpaar. Onze minister-president Rutte had geweigerd om in te gaan op een verzoek van Erdogan om hierover te praten. Minister Ascher had al geroepen dat Turkije over deze zaak niets te zeggen heeft. Vanuit een Nederlandse juridische perspectief heeft hij wellicht gelijk, maar schiet je er wat mee op?

Want ook Erdogan schermde met de wet, dit keer uit Turkije: een kind geboren uit Turkse ouders – waar ook ter wereld – is een Turk. Daarom mag hij er wat over zeggen. Ondertussen is Erdogan terug in Istanbul en heeft een proces in Brussel aangespannen hierover. Met andere woorden, was het verstandig van Rutte om er niét met over Erdogan over te praten?

Rutte Erdogan 2Een ieder reageert vanuit zijn eigen cultuur, waarden en normen. Natuurlijk zijn er aan de oppervlakte verschillen. Want als je in een warm bergachtig land woont, heb je in de loop der eeuwen andere gewoonten ontwikkeld dan een bevolking die al die tijd tegen de zee heeft ‘gevochten’ en in een ‘koud’ plat deltagebied woont. En bovenal worden de verschillen bepaald doordat in de loop der eeuwen in beide landen een verschillende religie zich heeft genesteld.

Dus vanuit deze verschillende gezichtspunten is een aanvaring snel gemaakt. Les 1 van internationale onderhandelaars is het zoeken naar ‘common ground’. Wat hebben zij gemeenschappelijk? Dat brengt ons bij ‘les 2’ van het bestaan van de verschillende bewustzijnslagen:  ‘een probleem lost zich niet op met de manier van denken die het probleem heeft veroorzaakt’ (Einstein). Op een ‘hoger’ niveau, of anders gezegd, vanuit een ruimere werkelijkheid zijn ogenschijnlijke tegenstellingen opeens te verenigen. Voorbeeld, vanaf de grond bezien is de Aarde een plat vlak, vanuit de maan een bol. Allebei zijn waar, maar de ene is ‘meer waar’ en toch zijn beide stellingen erin te plaatsen.

Dus als Erdogan zegt ‘eens een Turk, altijd een Turk’, dan is dat prima, én tegelijkertijd is een Turk ook een wereldburger. Dus vanuit het gezichtspunt van de maan behoren we allen tot het mensenras en zijn we hetzelfde. Tevens weten we dat een mens bewustzijn is. Een mens is energie en daardoor energetisch verbonden met zijn medemensen. (En ook met alle andere levende wezens en natuur.)

Terug naar het voorbeeldgedrag. Stel nu dat zowel Erdogan als Rutte vredelievende en wijze woorden hadden gesproken. Rutte: “De Turken en Nederlanders hebben al meer dan 400 jaar een innige band met elkaar. Een periode waarin we veel met elkaar hebben gehandeld, en veel van elkaar hebben geleerd. We kennen elkaar al heel lang. Met als resultaat, dat er nu zelfs situaties zijn dat we elkaars kinderen opvoeden. Hoe bijzonder! En als dat in een geval niet naar wens is, dan moeten we daar een oplossing voor vinden. We hebben met elkaar voor hetere vuren gestaan. De Turkse gemeenschap is een van de grootste in Nederland en die is ons zeer dierbaar.”

Op deze manier hadden beide wereldleiders een heel ander signaal en voorbeeld afgegeven. Op dit moment zijn de burgers ‘geïnspireerd’ met het beeld van hun weigering om met elkaar te praten en elkaar te bestrijden vanuit de eigen burchten. Nu niet te zwaard, maar met het wetboek in de hand, overtuigd van het eigen gelijk, met de nadruk op de verschillen.

Conflicten ontstaan door afgescheidenheid: wij en de anderen. Vanuit het bewustzijn bestaat er geen afgescheidenheid. Het is hoog tijd voor een nieuw tijdperk met een nieuwe en ruimere manier van denken. Het aftellen is begonnen ….

Ronald Jan Heijn

Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

3 reacties

  • Wat mij betreft zijn we bij “Zero.” Wie wil kan jouw voorbeeld volgen Ronald Jan. We zijn tenslotte volwassen Nu wordt het tijd voor volwassen gedrag. Niemand maar dan ook helemaal niemand is beter of minder dan de ander, of hoeft zich minder te voelen. We zijn allen spiritueel, laten we die Kracht aanboren en gebruiken. Het is de Hoogste tijd. Kies Liefde i.p.v. angst.
    Dit gedicht maakte ik onlangs in verbondenheid:

    Leven in het NU, het grote NU
    In het NU weet ik de weg
    met m’n innerlijk kompas.
    Dit raadpleeg ik in de stilte
    de stilte van mijn hart.

    Dan hoef ik geen programma meer
    geen gebruiksaanwijzing van “zo moet je leven”
    want zo hoort het.
    Iemand anders heeft
    dit voor mij beslist.
    Oordelen en veroordelen
    in de wereld gebracht.

    Naar deze maatstaven zijn we
    gaan leven.
    Zo komen we als mens
    ons eigenlijke ZIJN, in het gedrang
    Het verleden is geen richtlijn voor de toekomst
    en de toekomst weet niet wat hij wil.
    dus kunnen we daar onze zekerheid
    niet aan ontlenen.

    De zekerheid van het leven is het Hier en NU
    Het Nu is zonder grenzen
    dan is Leven grenzeloos.
    In het Nu vinden we de eeuwigheid
    De eeuwigheid: “De Bron van alle Leven”

    Dat is de Zekerheid van ons bestaan!!!

    Hartegroer Aly

  • Beste Ronald,

    Je spreekt over een Turkse gemeenschap, maar we hebben het over een groep mensen die er bewust voor hebben gekozen om zich met Nederland te verbinden. In dat geval ben je toch echt een Nederlander en geen Turkse Nederlander. Je wordt beschermd door Nederland, en aan de andere kant ben je gebonden aan de Nederlandse wet. Natuurlijk zijn alle mensen ook wereldburgers, maar dat betekent dat je je totaal kunt verbinden met het land waar je op dat moment woont. Je verbindt je met de gewoonten, de cultuur en de wetten die gelden waar je je bevindt. Wereldburgerschap betekent niet dat er over andermans grenzen heengewalst mag worden omdat we allemaal één zijn.

    Wat je hierboven beschrijft is hetzelfde als dat een familielid ineens gaat bepalen hoe jij je kinderen op moet voeden. In dat geval zeg je toch ook ‘Beste …., we hebben weliswaar al 50 jaar lang een famillieband. Maar dit is mijn leven en jij bepaalt niet hoe ik mijn kinderen opvoed.’

    Ongevraagde bemoeizucht van een ander is nooit prima, dat is over je grenzen als mens, of als land, laten heengaan. En als je een mens, of land, bent met enige eigenwaarde dan sta je dat nimmer toe.

    Hartelijke groet,
    Sander

  • Het beste is natuurlijk nu, dat er in het belang van het kind zelf zou moeten worden gedacht. Maar hoe je het ook bekijkt en wat je er ook van vind, voor deze jongen is het heel erg. Op de vlucht met jouw pleegouders voor je biologische moeder/ouders, waar je eigenlijk een band mee zou moeten hebben en je pleegouders niet kwijt willen geraken. Ik vind het heel erg dat Turkye op deze manier zich er mee gaat bemoeien. Niet nadenkend over wat de gevolgen zijn voor dit kind. Vrij harteloos! Religie kan meer kapot maken dan je lief is en dat is in dit geval Yunus.

Reageren