Artikelen

Over vergeving en kanker

Geschreven door Ronald Jan

In deze hectische en ethisch complexe tijden is er vaak een gevoel van onmacht bij veel mensen.  De vergeldingsdrang is ook sterk aanwezig. Er wordt een beroep gedaan op onze ‘vergevings-gezindheid’. Eenzelfde soort onmacht wordt ook gevoeld bij een ziekte als kanker. Mensen vragen zich af: waarom overkomt mij dit? Wat kan ik er tegen doen? De processen lijken dan ook veel op elkaar. 

Heeft het leven zin? Dit is een van de meest fundamentele vragen die een mens zichzelf kan stellen. Vooral als het thema ‘vergeving’ hem of haar parten speelt. Men wordt ook geconfronteerd met een vraag als, ‘is hetgeen mij nu overkomt louter pech of zit er een diepere betekenis achter’?

Bij het stellen van deze vragen is het ook van grote betekenis om te weten: ‘je bent niet je lichaam, je bent niet je emoties, je bent niet je persoonlijkheid (karakter).’ Als je dit voelt en begrijpt, dan is de eerste stap naar vergeving gezet. Dan kun je de oorspronkelijke emotie van ‘pijn’ zien in het licht van iets veel groters, waardoor de pijn heel betrekkelijk wordt en uiteindelijk helemaal verdwijnt.

Een voorbeeld: als je de hele tijd onder een grauw wolkendek verblijft, is het donker, koud en mistig. Als je boven de wolken komt, ziet het er zonnig uit en blijkt de grauwheid betrekkelijk te zijn. Maar wat is nu de werkelijkheid, onder of boven de wolken? Dit is in het kort de communicatiestoornis tussen de mensen die wel en die niet vergeven hebben. Het is een stoornis, want ze begrijpen elkaar niet en kunnen het elkaar ook niet duidelijk maken. Met dien verstande, dat degenen boven de wolken degenen eronder wel begrijpt. Andersom dus niet.

’Je bent niet je persoonlijkheid’ Veel mensen denken ‘zo ben ik nu eenmaal’. Het lukt me niet om mezelf te veranderen. Maar is dat wel zo? Want, wat is het doel, de zin van het leven? Is dat rijk worden of heeft het meer te maken met lessen leren? En is het wellicht de bedoeling dat we onze persoonlijkheid steeds meer overwinnen? Of nog beter ‘transparant maken’. Want dan kan het licht van onze ziel door ons heen schijnen en zijn we er geen slachtoffer meer van.

Juist het slachtoffer zijn van je persoonlijkheid zorgt er voor dat je ook slachtoffer bent van je emoties. Dat is ook het probleem bij vergeven. Want de pijn van wat je is aangedaan blijft je ‘gevoel’ overheersen. En als je blijft ‘hangen’ in het wolkendek – je emoties – dan is het heel moeilijk om vergeving te voelen en te begrijpen. Want je zit er middenin. En zoals we weten: een probleem lost nooit op, op hetzelfde niveau waarop het is ontstaan. De oplossing zit altijd op een niveau daarboven (of daarbuiten).

Hetzelfde geldt voor een ziekte als kanker. Men is al heel lang bezig om de oorzaak van kanker te achterhalen. Maar helaas zoekt men de oplossing binnen de werkelijkheid van ‘de mens is zijn lichaam’. Met spreekt in termen van ‘kanker de oorlog verklaren’. De industrie rond kanker is nog nooit zo groot geweest. Maar deze oorlog zal nooit op de huidige manier worden gewonnen. Sinds de start van ‘de oorlog tegen kanker’ in 1971 is er alleen al in Amerika tweehonderd miljard dollar uitgegeven aan het vinden van hét geneesmiddel. Het jaarlijkse budget bedraagt 2,6 miljard dollar. “Het is ironisch, dat de kankerindustrie precies hetzelfde gedrag vertoont als de ziekte die zij bestrijdt: slechts uit op eigen vermenigvuldiging, verstikt en verziekt zij alles om zich heen.” (Bron: bovendien.com).

Kanker is sinds 1950 met 54 procent toegenomen en ondertussen betreft het alle leeftijdsgroepen, ook kinderen! En nog steeds weet men niet hoe de ziekte ontstaat en hoe je ervan afkomt. Natuurlijk, langdurige blootstelling aan roken, drinken, straling, vervuiling e.d. kan kanker veroorzaken. Maar lang niet elke kankerpatiënt is hiermee te verklaren. Ondertussen blijft de industrie maar groeien. Zo gaat het iedere keer als iets de oorlog verklaard wordt: er is geen oplossing, het wordt zelfs erger!

En hoe komt dat? Als je het mooi wilt zeggen: men neemt een reductionistische oplossing voor een holistisch probleem. Anders gezegd: ‘Je kan het gezwel (uit het lichaam) verwijderen, maar in feite is het hele lichaam ziek. Maar zijn wij alleen ons lichaam? Of is er meer?

Tot nu toe is dus de oplossing gezocht in het gebied ‘de mens is zijn lichaam’. Dat heeft niet gewerkt. Net als met de ‘bestrijding’ van de lichamelijke ziekte (kanker) is er ook bij geestelijke ziekte ‘niet kunnen vergeven’ meer aan de hand. We zijn niet ons lichaam, onze emoties, onze persoonlijkheid. Het is in onze manier van denken die tekort schiet.

De mensheid heeft dus een bewustzijnsprobleem. Alles is energie. De mens is bewustzijn en ‘ (niet) toevallig’ heeft het een lichaam! Men moet veel ruimer gaan denken. En allereerst gaan beseffen wat de zin van het leven is en waar we vandaan komen. Daaruit volgt automatisch een ruimere manier van denken. Het is daarom een existentiële crisis: we weten niet wie we werkelijk zijn en wat de bedoeling van alles is. Vergeving en kanker zal straks totaal anders bekeken gaan worden. Het wordt tijd dat we ons bewustzijn gaan ontdekken. De psychische patiënten wachten erop, de kankerpatiënten wachten erop, onze kinderen, noem maar op. Alles en iedereen is er klaar voor.

Ronald Jan Heijn

Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

1 reactie

  • Als ex oncologie verpleegkundige waardeer ik deze andere kijk op Kanker en de voortvloeiende processen!
    Dank

    en een Liefdevolle Groet
    Anneke Ritmeester

Reageren