Doorzeefd met een regen van loodkogels

Hallo, mijn verhaal is dat van jarenlang eetproblemen, boulimia en anorexia, ontstaan vanuit een moeilijke jeugd. In de hulpverlening terechtgekomen waar mijn problemen in eerste instantie alleen maar erger werden. Doordat ik me niet begrepen voelde ben ik gaan afvallen. In een inrichting kreeg ik weer wat regelmaat in mijn leven. Hele medicijncocktails heb ik moeten slikken met vele bijwerkingen tot gevolg. Als een zombie voel je je, opgesloten tussen een paar muren, met z’n vijven op een kamer. Dagelijks een kwartiertje luchten. Gestraft worden voor je problemen, je komt in een systeem van straffen en belonen maar je doet het niet voor jezelf.

Een paar kilo zwaarder maar ook de nodige trauma’s rijker ben ik er weer vertrokken. Behalve regelmaat in mijn leven en eten heeft het me niet veel gebracht. Dan maar zelf een weg zien te vinden. Vooral ondanks dan dankzij de hulpverlening verder gekomen.

Een natuurgenezer die ik consulteerde vanwege een ernstige schimmelinfectie heeft me verder geholpen. Hij gaf me voedingsrichtlijnen, oa geen kaas chocolade, noten en hij gaf me wat voedingssupplementen, voornamelijk magnesium en vitamine B. Dat gaf een hele verbetering. De schimmelinfectie was al snel verdwenen en ik voelde me helderder, minder moe en ik had veel minder neiging tot vreetbuien. Nog veel moeten ‘verhapstukken’ in mijn leven maar door bewuster te eten en te leven kom ik er beter doorheen.

Veel meegemaakt, je zou er bij wijze van spreken een boek over kunnen schrijven en dat ben ik nu aan het doen. Voor mij een manier om mijn inzichten vorm te kunnen geven. Bijgesloten een kort fragment. JO

Zielenpijn

Het enige wat zich aan de grauwsluier onttrok, waren de felgekleurde medicijnen, die in diverse rode, paarse, groene en vele andere tinten in mijn medicijnenbakje lagen. Een hele cocktail, die wel wat weg had van een handje Smarties, zoals we ze ook wel noemden; een zoethoudertje voor de gekwetste ziel, die wanhopige signalen uitzond waar de pijn zat.

De medicijnen versuften me en regelden in mijn systeem, waar ik de controle over was kwijtgeraakt. Het hele bestaan werd zo gemedicaliseerd. Ik had het maar te slikken. Je werd vooral als patiënt gezien; de menselijke maat kwam ernstig in het gedrang.

Antidepressiva konden het onbestemde gevoel in me niet verminderen. Een antipsychoticum gunde me slechts kruip-ruimte. Als opgejaagd wild, nergens veilig, verwond in zijn vlucht, uiteindelijk doorzeefd met een regen van loodkogels.

Een proefkonijn leek je wel, waarop diverse middelen werden uitgetest; steeds werd er wat anders geprobeerd om mijn klachten bij te sturen. Voor elke afwijking was een pilletje voorhanden. Het ene middel maakte je het plassen moeilijk; van het andere kreeg je verstopping.

En dan kreeg ik een middel, dat de beverigheid die een ander middel als bijwerking met zich meebracht, moest onderdrukken. Een piepklein pilletje bedwong de enorme angsten die bezit van mij hadden genomen. Van de mooiste namen voorzien maar hun uitwerking was soms verschrikkelijk.

Vooral je eigen ik werd onderdrukt. Je ware zelf diep weggestopt want daar kan men in de hulpverlening het lastigst mee omgaan. Deze omgeving kon je ook maar beter niet voelen, want een troosteloze plek als deze, was op zich al reden genoeg om gek te worden, voor zover je het nog niet was.

 

Reageren