‘Er is geen begrip en geen respect …

… voor de unieke persoonlijke ervaring’

 

door A.V. uit Smilde, 17 juli 2011

Psychoses en depressies

Zelf kreeg ik het “etiket” Manisch Depressieve Stoornis in 2002 toen ik 54 jaar was. Zoals mijn leven er toen uitzag leek er geen reden aanwezig voor ontsporing, want eigenlijk kreeg ik zo vanuit het niets een korte manie, heel vlug gevolgd door een psychose. Ik was dermate verward dat ik werd opgenomen en in de isoleercel werd geplaatst. Daarna een langdurige depressie, waarbij ik wil opmerken dat elke depressie te lang lijkt te duren. De gedachteremming vind ik het ergst omdat ik gewend ben met mezelf te filosoferen en te brainstormen. Dit heeft zich herhaald in 2005, 2008 en 2009. Psychoses en opnames, de psychoses waren net zo snel in opkomst en heftig als de eerste keer, de depressies had ik minder last van omdat ik hier beter mee om kon gaan. De depressie was bij mij ook “alleen” een gevolg van de heftige psychose, gevoelens en gedachten kon ik daardoor plaatsen als behorend bij de depressie, omdat ik heel goed wist dat dit niet mijn normale manier van denken was.

Alles zelf uitzoeken

Maar ik moest alles zelf uitvogelen, wat ik gelukkig gedaan heb, want in de huidige psychiatrie verstrekken ze pille. Van die pillen weten ze alles af, maar niet dat er zoveel soorten mensen zijn, Vandaar die standaard behandeling. Ik zelf ben enorm blij dat ik niet het etiket ben geworden, zoals de bedoeling is, want dat kunnen ze, zo denken ze, behandelen. ….. Ik ben geen slachtoffer geworden van hun achterhaalde zienswijze, want die levert n.l. niks op, ze breekt jammer genoeg alleen maar af. En de bedoeling is dat er opgebouwd wordt, zo wordt begeleidt dat je weer verder kunt als volwaardig mens. Met dit zicht op de psychiatrie sta ik niet alleen, ik heb jarenlang een lotgenotenlijn bemensd en veel verhalen heb ik aangehoord met krommende tenen plus verdriet en woede, mij afvragend of dit niet anders kon, menswaardiger. …. Ik geloofde in 2002 mijn diagnose niet maar er was natuurlijk wel iets loos. ‘Een psychose krijg je niet voor niets.’ Zoals alles wat er met je gebeurd heeft het een reden, dus dit ook…. In de nasleep van dat jaar met voor mij een bominslag, ben ik in de slag gegaan met mezelf, ik moest weten wat mijn beperkingen waren en ging op zoek naar mijn eigen wijsheid en mijn innerlijke kracht. ..… Ik had dus heel veel te doen er zijn wel enkele jaren over heen gegaan. Mijn retraite heeft al met al zo’n acht jaar geduurd. Tijdens episodes kon ik niet zo veel, alleen overleven. ….. Maar ik weet dat ik er niet alleen voor sta, zoals jullie ook schrijven een mens is zoveel meer dan je ziet. Zowel zender als ontvanger en daar ben ik allang van overtuigd.

Etiketten plakken

In de huidige psychiatrie kunnen ze hier veelal niet mee omgaan. Etiketten plakken op, ziektes benoemen, terwijl er geen ziektes zijn, “slechts” symptomen, en dat wil zeggen dat het ergens mee te maken heeft. Er ligt een oorzaak aan ten grondslag en die is per mens verschillend. Dat is tijdrovend om uit te zoeken, dan maar standaard etiketten, soort bij soort, dan ben je geen mens meer, dan word je de ziekte. Aan de eigen ervaring van psychose’s en depressies zou meer aandacht moeten worden besteed en vooral ook serieus moeten worden genomen. Het lijkt nu dat ze luisteren maar daar blijft het bij, ze vullen verder zelf in en brengen het onder in het laatje waarvan zij vinden dat het in past. Dat is weinig respectvol en getuigt van onbegrip. “Dat jij er mag zijn met alles wat zich vanuit je innerlijk aandient is zo belangrijk.”

Symptoombestrijding

Ik denk dat de angst voor de “andere wereld” overheerst, ook of misschien juist in de psychiatrie. ..…  Zij worden levend doodgemaakt door pillen. Voorgeschreven en toegediend door mensen die hun eigen levendheid nog niet hebben gevonden, want dan zou het niet in ze opkomen om je medemensen zo te behandelen. …Als je mensen geestelijk wil begeleiden zou het gewenst zijn dat je eerst jezelf leert kennen, hoe kun je anders de ander kennen, geen wonder dat je dan symptomen gaat behandelen met alle gevolgen van dien. Eerst met jezelf aan de slag dan pas ben je bevoegd om een ander te begeleiden.

Met niemand te bespreken

Het is wel moeilijk voor mij soms en ook voor mijn man dat ik zo in elkaar steek. Maar IK BEN die IK BEN en ik wil mezelf niet verloochenen. Volgens mij wordt je dan pas echt ziek. Dit schreef ik onlangs nog op: Ik baal er soms behoorlijk van dat ik mijn situatie/gevoeligheid met niemand kan bespreken. Vragen die ik heb ten aanzien van mezelf daarover kan ik bij niemand terecht, voor iedereen in mijn omgeving gaat mijn denkwijze te ver. Maar toch zou ik mijn “weten” niet willen missen.

En geestesziek? Absoluut niet!!

 

 

Reageren