Artikelen

Wanneer is iemand schuldig?

Geschreven door Ronald Jan

Is Anders Breivik schuldig aan moord, als hij zelf vindt dat hij Noorwegen voor een ramp heeft behoedt? En zit het met de bestuurders die zeggen dat zij met ‘de kennis van nu’ het niet beter hadden kunnen doen?

Is Anders Breivik schuldig aan moord, als hij zelf vindt dat hij Noorwegen voor een ramp heeft behoedt? Hij heeft naar eer en geweten gehandeld en is eigenlijk een held, meent hij zelf. Toch zal hij bestraft gaan worden, weten we.

Ook de nazi’s tijdens het Neurenberg-proces vonden zichzelf niet schuldig. Ze hadden gestreden voor een goede zaak. En recentelijk nog heeft ook de oud-premier van Engeland, Tony Blair, verklaart dat hij nog steeds vindt dat hij een goede beslissing heeft genomen door Irak binnen te vallen.

Het ‘eigen gelijk’ werkt blijkbaar heel krachtig en zorgt voor de bekende tunnelvisie: men ziet een duidelijke relatie tussen oorzaak en gevolg, echter van beide worden alleen dié elementen meegenomen die hun hardnekkige visie bevestigen.

Tevens denkt men vaak als rechtvaardiging, ‘het kan toch niet zo zijn dat we er met zijn allen naast zitten? En dat – bij zo’n Irakoorlog – ‘al die soldaten voor niets gestorven zijn?’ De geschiedenis leert ons dat dat al helaas ontelbare keren gebeurd is. Eerder regel dan uitzondering.

In de economie noemt men dit een ‘systeemcrisis’: iedereen zit op hetzelfde moment fout en doet daardoor de verkeerde dingen, want het systeem en de zienswijze blijkt niet meer te werken. De werkelijkheid blijkt toch iets anders te zijn. Toen iedereen dacht dat de aarde plat was, wil dat natuurlijk niet zeggen dat het ook zo was.

Een oplettende burger valt het op dat de economische oplossingen van vandaag de problemen van morgen zijn. Letterlijk. Zo snel gaat het. Waarom is de houdbaarheidsdatum zo snel overschreden? Zou dat komen omdat men in een te kleine werkelijkheid de oplossing zoekt?

Met andere woorden, zouden elementen uit een ruimere werkelijkheid iedere keer roet in het eten gooien? Zijn er relaties en verbanden die niet gezien worden? Vergelijkbaar met: we denken dat de mens alleen zijn lichaam is?

Zo kan het gebeuren dat elke oplossing die niét voortkomt uit het ‘inzicht op het grotere geheel’ weer nieuwe problemen creëert. En dan zien we dan ook. De situatie verergert vaak zodanig, dat tien jaar later het oorspronkelijke probleem nog geen 10% is van de periode van bijvoorbeeld voor de Irakoorlog.

Hetzelfde met psychotische patiënten: de medicijnen, die het zouden moeten oplossen, zorgen ervoor dat na 10 jaar het oorspronkelijke probleem nog geen 10% is van alle kwalen die de bijwerkingen van de medicijnen tot gevolg hebben. Men dacht dat het medicijn de oplossing was, maar er is blijkbaar meer aan de hand.

Bij Anders Breivik is het voor iedereen duidelijk dat hij niet een groter geheel overziet, want anders had hij zijn oplossing niet ten uitvoer gebracht. Voor de samenleving is het overduidelijk: hij had beter móeten en kúnnen weten. En geldt dat ook voor het huidige establishment? Hadden de leiders ondertussen beter moeten weten? Hadden zij de ‘kennis van nu’ ook tóen al moeten hebben? Met andere woorden … wanneer is iemand nu eigenlijk schuldig?

In ieder geval als het heersende gedachtegoed dat zo vindt. Maar … we zijn nu aan het einde van een tijdperk gekomen, gekenmerkt door een bepaald manier van denken. Dat gedachtegoed blijkt nu verouderd en niet meer te werken. Met alle gevolgen van dien.

Uiteindelijk zal de werkelijkheid vele malen ruimer blijken te zijn. We zullen de ziel ontdekken, bewustzijn, samen delen, liefde voor de medemens, onze verbinding met alles en iedereen, wie we werkelijk zijn en het grotere geestelijke doel van de mensheid.

En ja, met die ruimere visie zullen we in de toekomst de meeste bestuurders van nu ‘schuldig’ vinden, met hun verering van de economie, vaccinaties, chemtrails, Q-koorts, megastallen, immigratiebeleid, bonussen, natuurbeleid, illusie van de vrije markt, oorlogindustrie, noem maar op. En tegelijkertijd zullen we dan óók begrijpen waarom ze gevangen zaten in hun denken en zo’n moeite hadden eruit te breken.

Ronald Jan Heijn

 

 

Over de auteur

Ronald Jan

Ronald Jan Heijn is van jongs af aan bezig geweest met een ruimere manier van denken. Zijn leven ging door de moerasgebieden van de grote thema’s van deze maatschappij. Zijn hindernissen, dalen en tegenstrevers waren daarbij zijn beste leermeesters. Door zijn ervaringen in de samenleving aan de ene kant en als ‘student van de ruimere werkelijkheid’ aan de andere kant probeerde hij altijd bruggen te slaan. Ook de door hem gevolgde studies (jaren tachtig) van bedrijfskunde en later culturele antropologie hadden die onderliggende wens. Tevens deed hij vele spirituele cursussen en werkte hij bij een organisatie-adviesbureau gespecialiseerd in cultuurveranderingen. Ronald Jan komt uit de nationaal bekende kruideniersfamilie van Albert Heijn en hij was ooit tophockeyer in het Nederlands Elftal. In 1987 werd zijn vader ontvoerd en vermoord, de dader door hem vergeven. Om bij te dragen aan een betere wereld startte hij begin jaren negentig het holistische centrum Oibibio in Amsterdam. Na 8 jaar – Oibibio ging aan zijn eigen succes ten onder - en vele tegenslagen verder kwam hij in 2001 Harry Beckers tegen. Samen begonnen ze met lezingen - en maakten later twee documentaires - over een ruimere manier van denken. Zonder het te weten, werd Ronald Jan in die periode opgeleid tot een boodschapper van de Nieuwe Tijd. Bovenal mocht hij getuige zijn van het zware voorbereidingspad van de Wereldvernieuwer HB en uiteindelijk meewerken aan zijn naar voren treden.

Reageren